สัปดาห์ต่อมา
“เบาเพื่อนเบา กูไม่เห็นมึงแดกหนักขนาดนี้มานานแล้วนะเว้ย ไอ้สายเสือ”
วายุเอ่ยขึ้นพลางคว้าแขนเพื่อนสนิท ที่กำลังยกแก้วเหล้าขึ้นกระดกอย่างไม่ยั้ง มืออีกข้างรีบยึดขวดวิสกี้ราคาแพงไว้แน่น กลัวว่าอีกฝ่ายจะกรอกเข้าปากจนหมด
“เออ…ใช่กูไม่ดื่มแบบนี้มานาน”
สายธารพูดเสียงอู้อี้ แววตาแดงก่ำทั้งจากฤทธิ์แอลกอฮอล์และความเจ็บในใจ
“แต่หลังจากนี้กูจะดื่ม ดื่มจนกว่ามีนาจะกลับมาเว้ย”
เขาพูดพลางหัวเราะในลำคออย่างขื่นขม ก่อนจะกระดกเหล้าในแก้วจนหมดรวดเดียว
วายุมองภาพตรงหน้าด้วยความสงสารปนหงุดหงิด สายธารคนที่เคยสุขุม เยือกเย็น และควบคุมทุกอย่างได้กลับกลายเป็นเหมือนคนละคน นั่งเมาเละอยู่ตรงหน้าเหมือนเด็กที่โดนแย่งของเล่นชิ้นโปรดไป
“มึงนี่มันบ้าผู้หญิงจริงๆไอ้เสือ มึงลืมแล้วหรือไงวะว่ามึงคือเสือ เสือที่ไม่เคยยอมแพ้อะไรง่ายๆ มึงจะดื่มก็ได้นะเว้ย แต่ดื่มแบบคนยังอยากมีชีวิตอยู่หน่อยเหอะ กูไม่อยากเห็
