ตอนที่ 4 เพื่อนรัก...รักเพื่อน

ทั้งสามคนเดินเคียงกันไปตามทางเดินหน้าห้องสอบ แสงแดดตอนบ่ายส่องทะลุหน้าต่างบานใหญ่เข้ามาจนพื้นกระเบื้องสะท้อนเงานักศึกษาที่เดินผ่าน เวลานั้นของวันมักทำให้ตึกเรียนดูคึกคักเป็นพิเศษ เพราะเป็นช่วงที่คนส่วนใหญ่ทยอยสอบเสร็จและรับรู้ตรงกันว่าการบ้าน งานกลุ่ม และตารางเรียนอันแน่นขนัดทั้งเทอมจะหายไปชั่วคราว “รู้มั้ย ตอนปีหนึ่งจนถึงปีสอง เราเคยนั่งนับวันรอว่าชั้นปีที่สี่มันจะมาเมื่อไหร่” เด่นคุณพูดแบบทีเล่นทีจริง “แต่พอมาตอนนี้แล้ว รู้สึกว่ามันเร็วเกินไปเหมือนกันนะ ยังไม่ทันทำอะไรเท่าไหร่เลยก็จะจบแล้ว” “ใช่” ปาณชีวาเผลอพยักหน้าเห็นด้วยทันที “เหมือนเพิ่งเมื่อวานเองที่ป่านหลงอยู่หน้าคณะครั้งแรก แล้วแก้วเดินมาชวนจับคู่ทำกิจกรรม” เกสราหัวเราะอย่างชอบใจ “ก็เราเห็นเด็กผู้หญิงหน้าเหวอๆ ยืนกอดกระเป๋าผ้าแน่น จะไม่ช่วยได้ไงล่ะ ตอนนั้นป่านเหมือนลูกแมวโดนทิ้งมากกว่าเด็กปีหนึ่งอีก” “แก้ว…” ปาณชีวาทำเสียงประท้วง แต่แก้มกลับขึ้นสีแดงระเรื่อตามเคยเมื่อตัวเองถูกล้อเรื่องในอดีต เด่นคุณมองเพื่อนสองคนสลับกัน ก่อนยิ้มอ่อนๆ ดวงตาของเขาเมื่อมองปาณชีวาเต็มไปด้วยแววบางอย่างที่แม้เจ้าตัวจะพยายามเก็บ แต่ตลอดสามปีที่ผ่านมา เกสรารู้ดีเกินกว่าจะมองไม่ออก “สอบเสร็จแล้วจะไปกินข้าวที่ไหนดี” เด่นคุณเปลี่ยนเรื่อง “ป่านแล้วแต่แก้วเลยจ้ะ” ปาณชีวาถาม เกสราทำท่าคิด “ไปโรงอาหารละกันง่ายดี เพราะไม่รู้จะได้ไปกินที่นั่นอีกตอนไหนถือว่ากินทิ้งท้ายละกันเนาะ” เด่นคุณพยักหน้าเห็นด้วย “แล้วแต่พวกเธอละกัน เรากินได้หมด แต่ว่านะ…” เขาหยุดพูดทันที ทำให้เกสรากับปาณชีวาหันมามองแทบพร้อมกัน ดวงตาของเขาจริงจังขึ้นกว่าเดิมนิดหนึ่ง เงียบไปชั่วครู่ราวกับกำลังชั่งใจบางอย่าง “อะไรของแก” เกสราถาม “พูดแบบนี้อย่าบอกนะว่าจะไม่เลี้ยงข้าว จะให้ผู้หญิงเลี้ยงแทนเหรอ หรืออยากให้หารกันล่ะ” เด่นคุณหัวเราะออกมา แต่แววตาไม่ได้ผ่อนคลายตามเสียง “ไม่ใช่แบบนั้น แต่…เด่นมีเรื่องอยากคุยกับป่านนิดหน่อย แก้วไปรอที่โรงอาหารก่อนนะ เดี๋ยวเราสองคนตามไป” เกสราเลิกคิ้วนิดๆ ก่อนยิ้มมุมปาก “ก็ได้...แล้วรีบตามไปล่ะ อย่าให้คนสวยรอนาน” น้ำเสียงนั้นมีทั้งความแกล้งหยอกและความเข้าใจในเวลาเดียวกัน เธอเป็นคนไวต่อความรู้สึกของคนรอบข้างอยู่แล้ว แค่เห็นสายตาของเด่นคุณ เธอก็พอจะเดาได้ว่าอะไรบางอย่างที่เขาซ่อนไว้มาตลอดสามปี กำลังจะถูกคลี่ออกในวันนี้ “รีบมานะป่าน” ปาณชีวาพยักหน้า ถึงแม้จะรู้สึกแปลกๆ อยู่ในใจ แต่อดไม่ได้ที่จะคิดเข้าข้างตัวเองว่าเด่นคุณอาจมีเรื่องเกี่ยวกับครอบครัวหรืออนาคตที่อยากจะคุยด้วย เพราะนอกจากเกสราแล้ว เขาก็สนิทกับเธอมากที่สุด เมื่อเกสราเดินลับไปที่บันไดแล้ว ความเงียบชั่วครู่ก็ปกคลุมระหว่างปาณชีวากับเด่นคุณ ทั้งสองเดินเคียงกันลงมาจากหน้าห้องสอบไปยังโถงกว้างหน้าตึกเรียน ด้านนอกมีลมร้อนปะทะใบหน้า แต่ก็แฝงด้วยความโล่งใจของบรรยากาศหลังสอบที่ทำให้ทุกคนเดินกันแบบไม่เร่งรีบ เด่นคุณดึงสายสะพายกระเป๋าไหล่ของตัวเองนิดหนึ่ง เหมือนต้องการใช้มันยึดมือไว้ไม่ให้สั่น “ป่าน…เราไปนั่งตรงม้าหินอ่อนข้างตึกก่อนดีมั้ย ตรงนั้นคนไม่ค่อยเยอะ เดี๋ยวค่อยไปหาแก้ว” ปาณชีวาพยักหน้ารับด้วยความแปลกใจน้อยๆ แต่เธอก็ยอมเดินไปกับเขาแต่โดยดี ม้าหินอ่อนที่ว่าอยู่ใกล้แปลงดอกไม้เล็กๆ ระหว่างตึกเรียนสองฝั่ง ร่มไม้ขนาดกลางพอจะช่วยบังแดดยามบ่ายเอาไว้ได้บ้าง เสียงรถบนถนนด้านนอกมหาวิทยาลัยยังเล็ดลอดเข้ามาแผ่วๆ แต่ไม่ได้ดังจนรบกวนความสงบของมุมนี้ ทั้งสองคนนั่งลงเคียงกัน โดยมีระยะห่างพอสมควร ปาณชีวาวางกระเป๋าผ้าไว้บนตัก มือสองข้างจับสายกระเป๋าเล่น แอบมองหน้าเด่นคุณที่กำลังก้มหน้ามองพื้น “เด่น มีอะไรจะคุยกับป่านเหรอ” เธอเป็นฝ่ายถามก่อนอย่างอดใจไม่ไหว เด่นคุณเงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาของเขามีแววจริงจังที่เธอไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก เพราะปกติเขามักยิ้ม พูดเล่น หรือทำตัวเป็นคนผ่อนคลายให้เพื่อนเสมอ “ป่าน…” เขาเรียกชื่อเธอเบาๆ “เราเป็นเพื่อนกันมากี่ปีแล้วนะ” “ก็…สามปีครึ่งไง” ปาณชีวาตอบแทบจะทันที “เราเจอกันตั้งแต่วันรับน้องปีหนึ่ง แล้วก็อยู่กลุ่มเดียวกันมาตลอดเลย” “ใช่” เขายิ้มบางๆ “สามปีครึ่งที่ได้เจอป่านเกือบทุกวัน ตื่นมามีแชตจากป่านคอยเตือนงานกลุ่ม สอบทุกครั้งก็อ่านหนังสือด้วยกัน เวลาเครียดก็ระบายด้วยกัน เราไปกินข้าว ไปนั่งทำรายงาน ไปออกค่ายอาสานอนบนดอยด้วยกันก็เคยมาแล้ว จำได้ว่าคืนนั้นเราสามคนหิวมากก็เลยแอบไปต้มมาม่ากิน จนโดนรุ่นพี่ดุเอา” ปาณชีวาหลุดหัวเราะเมื่อนึกถึงความทรงจำร่วมกันเหล่านั้น “อย่าพูดเลย น่าอายจะตาย ตอนนั้นป่านยังนึกว่าผีหลอกเพราะรุ่นพี่เล่นทาแป้งมาเต็มหน้า ป่านนี่กรี๊ดจนเค้าตื่นกันทั้งค่าย คิดแล้วอยากจะลืมจริงๆ” “แต่เด่นไม่เคยลืม” เขาพึมพำ “เด่นไม่เคยลืมอะไรที่มีป่านอยู่ในนั้นเลย”