ตอนที่ 5 คนอกหัก

จู่ๆ หัวใจของปาณชีวาก็เต้นแรงขึ้นโดยไม่มีสาเหตุ เธอมองหน้าเพื่อนสนิทตรงๆ ครั้งแรกในวันนี้ และรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่แตกต่างจากปกติ “ป่าน…” เด่นคุณสูดลมหายใจลึก พยายามไม่หลบสายตาเธอ “เด่นอยากบอกป่านเรื่องหนึ่งมานานแล้ว แต่เด่นก็กลัวว่าพอพูดไปแล้ว ทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป…แต่...วันนี้ต่อให้ไม่ใช่วันจบการศึกษา แต่เราก็จะไม่ได้มานั่งเรียนนั่งสอบด้วยกันอีกแล้วเพราะอีกเทอมที่เหลือเราก็จะได้ไปฝึกงานแทน เด่นเลยคิดว่าถ้าไม่พูดวันนี้ ก็อาจจะไม่มีโอกาสได้พูดอีก” ลมหายใจของปาณชีวาเหมือนสะดุดลงนิดหนึ่ง เธอรู้สึกได้ว่าคำที่กำลังจะออกจากปากเขาไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เขาจ้องตาเธออย่างมั่นคง แม้มือที่กำลังกำสายกระเป๋าจะสั่นน้อยๆ “ป่าน…เด่นไม่ได้คิดกับป่านแค่เพื่อนนะ เด่นชอบป่าน…ชอบมานานแล้ว” คำสารภาพตรงไปตรงมานั้นทำให้โลกของปาณชีวาชะงัก ในวินาทีนั้น เสียงรถ เสียงคน เสียงลม ล้วนเบาบางลงไปอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงแค่เสียงหัวใจของเธอที่เต้นแรง โดยมีสายตาจริงจังของเด่นคุณมองมา “สามปีที่ผ่านมา เด่นพยายามทำตัวให้เหมือนเดิม พยายามเล่น พยายามเป็นเพื่อนที่ดี เพราะกลัวว่าถ้าทำอะไรเกินเลย ป่านจะลำบากใจ ตอนแรกเด่นบอกตัวเองว่ารอให้เรียนจบก่อนแล้วค่อยบอก แต่พอสอบวิชาสุดท้ายไปเมื่อกี้…เด่นก็รู้สึกว่าไม่อยากรอแล้ว อยากรู้ว่าถ้าเด่นบอกไปตอนนี้ ป่านจะให้โอกาสให้เราสองคนได้เป็นมากกว่าเพื่อนหรือเปล่า” ปาณชีวาหลุบตาลงต่ำ ปลายนิ้วจิกลงบนเนื้อผ้าของกระโปรงทรงพลีทแน่น เธอรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างหนักอึ้งทับบนอก เพราะปฏิเสธไม่ได้ว่าคำสารภาพนี้ไม่ใช่เรื่องที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน บางครั้งท่าทางของเด่นคุณก็ชัดเจนจนแทบไม่ต้องเดา แต่เธอก็เลือกจะทำเป็นมองไม่เห็น เพราะกลัวต้องมารับผิดชอบความรู้สึกของเขา “เด่น…” เธอเรียกชื่อเขาเบาๆ เสียงแผ่วจนเหมือนกลัวว่าคำพูดของตัวเองจะทำร้ายเขามากเกินไป “ป่านขอบคุณนะ ที่เด่นกล้ามาพูดกับป่านแบบนี้ ป่านรู้สึกดีจริงๆ ที่มีคนเห็นป่านเป็นคนสำคัญในชีวิตแบบนั้น” เขายิ้มจางๆ แต่ไม่พูดแทรก ปล่อยให้เธอค่อยๆ พูดต่อ “สำหรับป่าน…เด่นเป็นเพื่อนที่ดีมากๆ เป็นคนที่ป่านรู้สึกสบายใจเวลาอยู่ด้วย เป็นคนที่ป่านไว้ใจได้ที่สุดคนหนึ่ง แต่…” เธอหยุดหายใจชั่วครู่ รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี “ความรู้สึกของป่านมันหยุดอยู่ตรงคำว่าเพื่อนจริงๆ เด่น ป่านรักเด่นนะ…แต่รักแบบเพื่อน ป่านไม่อยากหลอกตัวเองหรือหลอกเด่นด้วย” น้ำเสียงตรงไปตรงมาแต่สั่นนิดๆ เพราะเธอไม่อยากให้คำพูดของตัวเองกลายเป็นมีดกรีดหัวใจคนตรงหน้า เด่นคุณหลุบตาลงชั่วครู่ ริมฝีปากเม้มแน่นเหมือนกำลังกลืนอะไรลงคออย่างยากลำบาก “เด่นก็พอเดาได้อยู่แล้วล่ะ…” เขาพูดในที่สุด “เพราะถ้าป่านชอบเด่น ป่านคงไม่เงียบมาจนถึงวันนี้ แต่เด่นก็ยังอยากลองถามดู อย่างน้อยจะได้ไม่ต้องคาใจไปตลอดว่าถ้าตอนนั้นกล้าพอ…มันอาจจะเป็นอีกแบบ” ปาณชีวาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเขา “ป่านเสียใจนะเด่น ไม่อยากให้เด่นผิดหวังเพราะป่าน แต่...” “อย่าพูดแบบนั้น” เด่นคุณส่ายหัวทันที “ป่านไม่ได้ทำอะไรผิดเลย คนเราบังคับหัวใจกันไม่ได้ เด่นเป็นคนเลือกเองที่จะชอบป่านทั้งที่รู้ว่าอาจจะไม่ได้อะไรกลับมา” เขาสูดลมหายใจเข้าอีกครั้งก่อนยิ้มให้เธอ แม้มุมปากจะสั่นเล็กน้อย “ขอเวลาเด่นนิดหนึ่งนะ อาจจะต้องทำใจกับตัวเองสักพัก แต่เด่นไม่อยากเสียเพื่อนดีๆ แบบป่านไปหรอก เด่นสัญญาว่าจะไม่ทำตัวแปลกๆ ให้ป่านลำบากใจ ถึงยังไง…ป่านก็ยังเป็นเพื่อนรักของเด่นเหมือนเดิม...แล้วเด่นก็ยังได้เป็นเพื่อนรักของป่านอยู่ใช่รึเปล่า” คำถามสุดท้ายของเขาทำให้ดวงตาของปาณชีวาร้อนผ่าวขึ้นมา เธอพยักหน้าแรงๆ “ใช่แน่นอน ป่านเองก็ไม่อยากเสียเพื่อนคนนี้ไปเหมือนกัน ป่านอยากให้เราเป็นเพื่อนกันแบบนี้ไปเรื่อยๆ เลย ถ้าเด่นไม่รำคาญป่านเสียก่อน” เขาหัวเราะออกมาเป็นครั้งแรกหลังจากสารภาพ “จะให้รำคาญเพื่อนที่ช่วยอ่านหนังสือ ช่วยทำรายงาน แถมยังช่วยเตือนสอบทุกครั้งได้ไงกัน” บรรยากาศตึงเครียดเริ่มคลายตัวลงเล็กน้อย ถึงแม้ในใจของทั้งสองฝ่ายจะยังมีอะไรบางอย่างค้างอยู่ แต่พวกเขาต่างเลือกทางที่จะรักษามิตรภาพเอาไว้มากกว่าจะทำลายมันทิ้งไป แล้วค่อยเรียนรู้จะอยู่กับความจริงนี้อย่างค่อยเป็นค่อยไปในวันข้างหน้า “ไปเถอะ แก้วคงหิวแย่แล้ว” เด่นคุณลุกขึ้นก่อนยื่นมือมาทางเธอ “ถ้าเด่นเงียบไปบ้างช่วงนี้ อย่าเพิ่งโกรธนะ เด่นแค่ต้องใช้เวลาจัดระเบียบหัวใจตัวเองนิดหน่อยน่ะ” ปาณชีวายื่นมือไปจับมือเขาอย่างเต็มใจ “อืม…ป่านเข้าใจ” แล้วพวกเขาก็ตามไปสมทบกับเกสราที่โรงอาหารซึ่งมีนักศึกษาอยู่ไม่มากนักเพราะส่วนใหญ่จะเลือกไปกินข้างนอกมากกว่า พวกเขานั่งกินทั้งของคาวของหวานแล้วก็นั่งคุยกันไปจนเย็น ก่อนที่กฤตภัทรจะมารับหลานสาวของเขา ซึ่งนานมากแล้วที่เขาไม่ได้มารับเธอแบบนี้