ตอนที่ 2 อันตรายต่อหัวใจ

ชัญญ่าไม่สนใจ เธอปีนลงจากเตียงอย่างรวดเร็ว แล้ววิ่งออกไปห้องนั่งเล่นโดยไม่รอให้พ่อดึงมือไว้ อธิชนม์รีบตามไปช้าๆ สายตาจับไว้ทุกฝีก้าวเพราะกลัวเธอสะดุด แต่เด็กหญิงกลับวิ่งตรงไปที่โต๊ะอาหารราวกับรู้ทางดีอยู่แล้ว “อาธารขา!” ชัญญ่าเรียกเสียงใส ธารมิกาหันมาจากอ่างล้างจานทันที “ตื่นแล้วเหรอคะคนเก่ง” เด็กหญิงพยักหน้าแรง แล้ววิ่งไปกอดเอวธารมิกาเสียแน่น หญิงสาวชะงักเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะเบาๆ แล้วก้มลงลูบหลังหลานอย่างอ่อนโยน “หิวแล้วใช่มั้ยคะ” “ค่ะ…แล้วหนูอยากบอกว่า หนูชอบกินโจ๊กมากเลย” ชัญญ่าพูดทั้งที่ยังซบอยู่ “คุณอาทำกับข้าวเก่งเหมือนคุณย่าเลยค่ะ” ธารมิกาหัวเราะอย่างเขินๆ “อาธารยังเก่งไม่เท่าคุณย่าหรอกค่ะ แต่จะพยายามทำให้อร่อยนะคะ” เด็กหญิงเงยหน้าขึ้นมองธารมิกาด้วยแววตาใสแจ๋ว ก่อนจะพูดออกมาตรงๆ เหมือนพูดเรื่องอากาศ “หนูอยากให้คุณอาอยู่กับหนูทุกวันเลยค่ะ” ธารมิกาชะงัก มือที่ลูบผมหลานหยุดนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มบางๆ “อาธารก็จะกลับไปอยู่บ้านเดียวกับชัญญ่าแล้วนี่คะ” “แต่หนูอยากให้คุณอาอยู่กับแด๊ดดี้ด้วยค่ะ” เด็กหญิงพูดต่ออย่างไร้เดียงสา “เป็น…มามี้” อธิชนม์ที่ยืนอยู่ข้างหลังขมวดคิ้วทันที “ชัญญ่า” เด็กหญิงหันไปมองบิดาช้าๆ ราวกับรู้ว่ากำลังจะโดนดุ แต่ก็ยังไม่ยอมถอย “ก็หนูอยากได้มามี้นี่นา...” “ไม่ได้ครับ อย่าทำให้อาเค้าลำบากใจ” อธิชนม์ตอบเสียงเรียบแต่หนักแน่น “ไปแปรงฟันก่อนแล้วรีบมากินข้าวดีกว่านะ” ธารมิกายืนค้างอยู่เล็กน้อย ดวงตากะพริบช้าๆ ราวกับไม่รู้จะทำอย่างไรกับประโยคของเด็ก เธอเลือกใช้รอยยิ้มอ่อนโยนกลบเกลื่อนแทน “งั้นธารพาชัญญ่าไปแปรงฟันก่อนนะคะ จะได้มากินข้าวกัน ไปค่ะชัญญ่า” จากนั้นเธอก็จูงมือหลานสาวกลับเข้าไปในห้อง ไม่นานก็กลับออกมาอีกครั้งหลังแปรงฟันเรียบร้อย ชัญญ่าทำปากยื่นชัดเจน คราวนี้เธอปล่อยเอวธารมิกาแล้วเดินไปนั่งที่เก้าอี้อย่างงอนๆ แม้จะไม่กล้าดื้อหรือเถียงกับบิดา แต่ก็แสดงออกชัดเจนว่าไม่พอใจที่โดนเขาดุ เธอดึงช้อนเล็กมาตักโจ๊กเบาๆ ตักเข้าปากคำหนึ่ง แล้วหันหน้าหนีเล็กน้อยไม่มองคนเป็นพ่ออีก อธิชนม์นั่งลงฝั่งตรงข้ามอย่างคนรู้ทัน ท่าทางนิ่งเฉยเหมือนไม่เห็นอาการงอนนั้น แต่ในใจกลับมีเสี้ยวหนึ่งที่สะดุด…ไม่ใช่เพราะลูกงอน หากเป็นเพราะภาพที่ลูกสาวของเขาวิ่งเข้าหาคนอื่นด้วยความไว้ใจแบบนั้น ภาพที่เธอกอดธารมิกาแน่นเหมือนกลัวจะหายไป ภาพที่เธอพูดคำว่า ‘มามี้’ อย่างเป็นธรรมชาติราวกับมันควรมีอยู่ในชีวิตของเธอมาตลอด ธารมิกายกชามโจ๊กของอธิชนม์มาวางตรงหน้า พร้อมกาแฟที่จัดไว้แล้ว “โจ๊กของคุณชนม์ค่ะ อันนี้ใส่หมูเยอะหน่อย เผื่อจะได้มีแรงขับรถยาวๆ” “ขอบใจ” เขาพูดอีกครั้ง แล้วเริ่มตักโจ๊กเข้าปาก รสชาติร้อนๆ กลมกล่อมอย่างพอดี ทำให้ความตึงในอกคลายลงนิดหนึ่ง ชัญญ่าแอบเหลือบตามองธารมิกาเป็นระยะๆ เหมือนจะงอนพ่อ แต่ก็ยังอยากอยู่ใกล้คุณอาคนนี้ เมื่อธารมิกายื่นนมอุ่นให้ เธอรับไว้ทันทีก่อนยกขึ้นดื่มอึกใหญ่ แล้วพูดเสียงเบาเหมือนพึมพำ “อาธารใจดีจังเลย” อธิชนม์ได้ยินชัดเจน เขากลอกตาขึ้นนิดๆ อย่างคนเหนื่อยใจ แต่ไม่ได้ต่อว่า ธารมิกาหัวเราะเบาๆ แล้วถาม “อร่อยมั้ยคะ” “อร่อยค่ะ” เด็กหญิงตอบเร็วมาก ก่อนจะทำเสียงอ้อน “ถ้าหนูเป็นเด็กดี อาธารจะทำโจ๊กให้กินทุกวันมั้ยคะ” ธารมิกาชะงักอีกครั้ง แก้มขึ้นสีจางๆ “ค่ะ เดี๋ยวกลับถึงฟาร์มแล้ว อาจะทำให้กินทุกวันเลยนะคะ” “ทำให้แด๊ดดี้ด้วยนะคะ” “ชัญญ่า” เสียงดุของบิดาดังขึ้นอีกครั้ง เด็กหญิงเม้มปากแน่น คราวนี้ยอมก้มหน้าก้มตากินต่ออย่างว่าง่าย แต่ท่าทางงอนๆ ยังไม่หายไป เธอใช้ช้อนตักโจ๊กทีละนิด อย่างกับจะบอกว่า ‘หนูทำตามก็ได้ แต่หนูไม่ยอมแพ้’ ธารมิกาเห็นแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ เธอหันไปหยิบแซนด์วิชครึ่งหนึ่งวางใส่จานเล็กๆ ให้ชัญญ่าเพิ่ม “ลองชิมดูนะคะว่าอร่อยมั้ย” ชัญญ่ามองแซนด์วิชแล้วตาเป็นประกายทันที ความงอนจางลงอย่างรวดเร็ว เธอหยิบขึ้นมากัดคำเล็กๆ แล้วพูดเสียงเบา “ขอบคุณค่ะคุณอา อร่อยมากเลยค่ะ” ความอบอุ่นแบบง่ายๆ ในเช้าวันนั้นค่อยๆ แผ่ซ่านไปทั่วห้อง แม้บทสนทนาจะมีประโยคที่ทำให้อธิชนม์อยากถอนหายใจ แต่เขาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า…การมีธารมิกาอยู่ตรงนี้ ทำให้บรรยากาศที่ปกติมีแค่เขากับลูกสาวดูต่างออกไป มันนุ่มนวลขึ้น อ่อนโยนขึ้น และมีความรู้สึกที่เขาไม่คุ้นเคย ความรู้สึกที่เรียกว่า ‘ครอบครัว’ ทว่าในขณะที่ชัญญ่ากำลังกินอย่างอารมณ์ดีขึ้นเรื่อยๆ และธารมิกาคอยยื่นทิชชูให้เมื่อมุมปากของหลานเริ่มเลอะ อธิชนม์กลับยิ่งชัดเจนกับตัวเองมากขึ้นว่า เขาจะไม่ใจอ่อนตามคำพูดของเด็กเด็ดขาด ไม่ใช่เพราะเขาไม่เห็นความอบอุ่นนั้น แต่เพราะเขาเห็น…แล้วรู้ว่ามันอันตรายแค่ไหน อันตรายต่อหัวใจของลูก อันตรายต่อหัวใจของธารมิกา และอันตรายที่สุด…ต่อหัวใจของเขาเอง รถเอสยูวีสีดำยังคงจอดนิ่งอยู่ในลานจอดรถของคอนโดในช่วงสายของวัน ท้องฟ้าเหนือกรุงเทพฯ มีแสงแดดอ่อนๆ สะท้อนกระจกหน้ารถเป็นประกายจางๆ อธิชนม์นั่งอยู่หลังพวงมาลัยในท่าทางนิ่งสงบขณะฟังเสียงสนทนาของสองสาวต่างวัยที่ขึ้นรถเรียบร้อย