ตอนที่ 3 ออกเดินทาง

“อาธารนั่งข้างหนูเหรอคะ” เสียงใสของชัญญ่าดังขึ้นอย่างกระตือรือร้น “ค่ะ อาจะนั่งเป็นเพื่อนชัญญ่าหนูจะได้ไม่เหงาดีมั้ยคะ” ธารมิกานั่งลงบนเบาะหลังฝั่งเดียวกับเด็กหญิง คาดเข็มขัดนิรภัยให้ตัวเองเรียบร้อย ก่อนจะก้มลงจัดสายรัดคาร์ซีตของชัญญ่าให้แน่นพอดีตามที่ควรจะเป็น เด็กหญิงยอมให้เธอทำอย่างว่าง่าย แถมยังยิ้มกว้างเหมือนดีใจที่ได้อยู่ใกล้ “อาธารต้องนั่งข้างหนูตลอดเลยนะคะ เดี๋ยวหนูเหงา” เด็กหญิงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง ธารมิกาหัวเราะเบาๆ “อาไม่ไปไหนหรอกค่ะ จะนั่งกับหนูนี่แหละ” อธิชนม์สตาร์ตรถ เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่รถจะค่อยๆ เคลื่อนตัวออกสู่ถนนใหญ่ เขาเอื้อมมือไปปรับเพลงคลอเบาๆ จากเครื่องเสียงในรถ เพลงบรรเลงจังหวะสบายดังแผ่วๆ ในรถ เป็นเพลงสากลที่เขาเปิดประจำเวลาเดินทางไกล ไม่ต้องตั้งใจฟัง แต่ช่วยให้ถนนดูยาวน้อยลง ทว่าครั้งนี้…เสียงเพลงกลับไม่ได้ดึงความสนใจของเขาได้เหมือนทุกครั้ง “อาธารรู้มั้ยคะ หนูจะเข้าเรียนอนุบาลแล้วนะ” ชัญญ่าเอ่ยขึ้นพลางแกว่งขาเล็กๆ ในคาร์ซีตอย่างตื่นเต้น “จริงเหรอคะ” ธารมิกาหันไปมอง “เก่งจังเลย อีกหน่อยก็เป็นพี่อนุบาลแล้วสิ” “ใช่ค่ะ!” เด็กหญิงยืดอกอย่างภูมิใจ “คุณย่าบอกว่าหนูจะได้เข้าเรียนที่โรงเรียนอนุบาลแสนรักด้วย” ชื่อโรงเรียนอนุบาลแสนรักทำให้ธารมิกายิ้มกว้างขึ้นโดยไม่รู้ตัว “อาธารก็จะไปสอนที่นั่นเหมือนกันค่ะ” ดวงตาของชัญญ่าสว่างวาบ “จริงเหรอคะ!” “จริงค่ะ” ธารมิกาพยักหน้า “ตอนนี้อาเรียนจบแล้ว อีกไม่กี่วันอาจะเป็นคุณครูของเด็กๆ ที่โรงเรียนนั้น” “งั้นอาธารก็เป็นคุณครูของหนูด้วยสิคะ!” เสียงเด็กหญิงดังขึ้นอย่างดีใจ ธารมิกาหัวเราะอย่างเอ็นดู “ถ้าหนูอยู่ห้องที่อาสอน ก็คงได้เป็นคุณครูของหนูนะคะ” “หนูอยากอยู่ห้องของอาธารค่ะ” ชัญญ่าพูดทันทีโดยไม่ต้องคิด “หนูจะเป็นเด็กดี จะไม่ดื้อเลย” ธารมิกามองเด็กหญิงด้วยสายตาอ่อนโยน ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะศีรษะเล็กๆ อย่างแผ่วเบา “ถ้าเราได้อยู่ห้องเดียวกัน อาธารจะดูแลชัญญ่าให้ดีที่สุดเลยค่ะ” คำพูดนั้นเรียบง่าย ไม่มีน้ำเสียงสัญญาใหญ่โต แต่กลับฟังดูมั่นคงอย่างน่าประหลาด อธิชนม์นั่งฟังบทสนทนานั้นเงียบๆ สายตายังคงมองถนนเบื้องหน้า แต่หางตากลับรับรู้ทุกการเคลื่อนไหวจากกระจกมองหลัง เขาเห็นรอยยิ้มของธารมิกา เห็นชัญญ่าหัวเราะ เห็นมือเรียวที่คอยจัดผมให้เด็กหญิงเมื่อปอยผมหล่นลงมาบังตา ภาพเหล่านั้น…ชัดกว่าถนนตรงหน้าเสียอีก “อาธารคะ” ชัญญ่าเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “ถ้าอาธารเป็นคุณครูแล้ว จะว่างทำโจ๊กให้หนูกินอีกมั้ยคะ” “ทำได้สิคะ” ธารมิกาตอบโดยไม่ลังเล “แต่หนูต้องตั้งใจเรียนด้วยนะ” “หนูตั้งใจอยู่แล้วค่ะ” เด็กหญิงพยักหน้าแรง “หนูอยากให้คุณอาภูมิใจ” คำพูดนั้นทำให้ธารมิกานิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะยิ้มบางๆ “อาธารภูมิใจในตัวชัญญ่าอยู่แล้วค่ะ” อธิชนม์เผลอกระชับมือบนพวงมาลัยเล็กน้อย เขาไม่พูดอะไร ไม่แทรก ไม่ขัด เพียงแค่นั่งฟัง…และรู้สึก รู้สึกถึงบางอย่างที่กำลังค่อยๆ แทรกเข้ามาในชีวิตของเขาอย่างเงียบเชียบ ราวกับสายลมที่พัดผ่านโดยไม่ขออนุญาต แต่กลับทิ้งความเปลี่ยนแปลงเอาไว้ได้ทุกครั้ง เมื่อรถแล่นออกนอกเขตกรุงเทพฯ ถนนเริ่มโล่งขึ้น ตึกสูงค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยแนวต้นไม้และท้องฟ้าที่กว้างกว่าเดิม เสียงเพลงในรถยังคงดังคลออยู่ แต่สำหรับอธิชนม์แล้วเสียงนั้นกลับเลือนหายไปอย่างสิ้นเชิง เขาได้ยินเพียงเสียงหัวเราะของชัญญ่า เสียงตอบรับอ่อนโยนของธารมิกาและเสียงบางอย่างในใจของตัวเองที่เริ่มไม่เงียบเหมือนเดิม “ทำไมแด๊ดดี้ไม่พูดอะไรเลยล่ะคะ” ชัญญ่าหันไปมองบิดาผ่านกระจกหน้ารถ “แด๊ดขับรถอยู่ครับ” เขาตอบสั้นๆ ตามนิสัย เด็กหญิงทำปากยื่นเล็กน้อย แต่ก็หันกลับไปหาธารมิกาทันที “อาธารขา” “คะ?” “หนูชอบนั่งรถกับอาธารค่ะ อาธารคุยสนุกทำให้ชัญญ่าไม่เหงาเลย ไม่เหมือนเวลานั่งรถกับแด๊ด แด๊ดไม่ค่อยพูดเลยค่ะ” ธารมิกาหัวเราะเบาๆ “ปกติอาก็คุยไม่ค่อยเก่งหรอกค่ะ แต่พอได้คุยกับชัญญ่าแล้วเหมือนอาจะคุยเก่งขึ้นมาเลย ต่อไป...ชัญญ่าต้องชวนอาคุยบ่อยๆ นะคะ อาจะได้คุยเก่งๆ” “ได้เลยค่ะ หนูจะชวนอาธารคุยทุกวันเลย” อธิชนม์เหลือบตามองกระจกมองหลังอีกครั้ง ภาพสะท้อนที่เห็นคือเด็กหญิงที่เอนศีรษะซบแขนธารมิกาอย่างไว้ใจ และหญิงสาวที่ปล่อยให้เธอซบอยู่เช่นนั้นโดยไม่ขยับหนี ภาพที่ดูธรรมดาแต่กลับทำให้หัวใจของเขาสะดุดอย่างไม่มีเหตุผล รถยังคงแล่นไปข้างหน้า ระยะทางจากกรุงเทพฯ สู่เชียงใหม่ยังอีกยาวไกล และอธิชนม์ก็เริ่มไม่แน่ใจว่าระยะทางใดกันแน่…ที่กำลังยาวขึ้นเรื่อยๆ ถนนตรงหน้าหรือกำแพงในหัวใจของเขาเอง เวลาผ่านไปเกือบสองทุ่ม รถของเขาแล่นฝ่าความมืดของถนนสายเล็กในอำเภอแม่ออน จังหวัดเชียงใหม่ ไฟหน้ารถส่องทางที่ทอดยาวผ่านแนวต้นไม้สูงและทุ่งหญ้ากว้าง กลิ่นดินชื้นหลังฝน กลิ่นหญ้าสดและกลิ่นธรรมชาติที่คุ้นเคย ลอยเข้ามาในรถทันทีที่อธิชนม์ลดกระจกลงเล็กน้อย เวลาเกือบสองทุ่มแล้วแต่อาณาจักรของตระกูลก้องวณิชกุลยังคงมีชีวิตซุ้มประตูไม้ขนาดใหญ่ที่สลักชื่อ ฟาร์มแสนรัก ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางแสงไฟสีวอร์มไลต์