บนชิงช้าสวรรค์...กระเช้าค่อยๆ ไต่ระดับสูงขึ้นจากพื้น เสียงคนข้างล่างค่อยๆ เบาลง กลายเป็นเสียงอื้ออึงไกลๆ ที่เหมือนอยู่คนละโลก แสงไฟจากงานวัดกะพริบวูบวาบเป็นลายเส้นสวยงามยิ่งขึ้นเมื่อมองจากมุมสูง ชัญญ่านั่งติดกับบิดาริมหน้าต่างใส ตาโตเป็นประกายเหมือนกำลังนั่งอยู่ในรถไฟเหาะที่พาเธอไปสู่โลกใหม่
“อาธารดูสิคะ คนข้างล่างตัวเล็กนิดเดียว” เด็กหญิงหัวเราะ
“เหมือนมดเลยค่ะ”
ธารมิกาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามหัวเราะตามเสียงเด็ก ทั้งที่รอยยิ้มของเธอเริ่มฝืดขึ้นเรื่อยๆ เธอพยายามมองตามที่ชัญญ่าชี้ แต่พอเหลือบมองออกไปจริงๆ หัวใจเธอก็วูบลงเหมือนถูกดึงตกจากที่สูง ความสูงตรงหน้าไม่ได้ให้ความรู้สึกโรแมนติกอย่างที่คนอื่นพูด มันให้ความรู้สึกเหมือนโลกกำลังเอียง และพื้นกำลังถอยห่างไปเรื่อยๆ
อธิชนม์หันหน้าไปมองวิวเพียงครู่เดียวก่อนหันกลับมามองธารมิกา เขาสังเกตเห็นตั้งแต่แรกว่าเธอเงียบลง สายตาเธอไม่ค่อยกล้ามองออกไป
