แล้วในวินาทีนั้นเอง…ชิงช้าสวรรค์ก็ขึ้นถึงจุดสูงสุด
ภาพด้านล่างเหมือนเมืองเล็กๆ ที่ถูกโปรยด้วยแสงไฟ งานวัดดูสวยงามจนเหมือนโลกจำลอง ชัญญ่าแนบกระจกมองลงไปอย่างตื่นตา
“ว้าว…สวยมากเลยค่ะ!” เธอพูดด้วยความสุขเต็มเสียง
“เหมือนดาวเต็มพื้นเลย!”
ธารมิกายังหลับตาอยู่ในอ้อมแขนเขา ลมหายใจเริ่มนิ่งขึ้นเพราะความอบอุ่นที่ห่อหุ้ม เธอพยายามขยับตัวนิดๆ เหมือนอยากบอกว่าเธอไหวแล้ว แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไร เสียง กึก! เบาๆ ก็ดังขึ้น เหมือนเสียงไฟดับอย่างกะทันหัน
แสงไฟบางส่วนของชิงช้าสวรรค์ดับวูบ
และที่น่ากลัวกว่านั้นคือ…กระเช้าหยุดนิ่ง
หยุดนิ่งกลางอากาศ…ค้างอยู่ตรงจุดสูงสุดพอดี
ชัญญ่าหันกลับมาด้วยความตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิม ไม่ได้กลัวเลยสักนิด
“แด๊ดดี้! หยุดแล้วค่ะ! เค้าอยากให้เราดูวิวนานๆ ใช่มั้ยคะ”
เธอขยับมานั่งข้างๆ ธารมิกาแทนอย่างตื่นเต้น
อธิชนม์ยกมือแตะศีรษะลูกสาวเบาๆ
“ครับ คงอย่างนั้น” เขาต้องโกหกเ
