การะเกดที่ยืนอยู่ใกล้อธิชนม์ เห็นทุกอย่างเต็มตา เธอไม่พูดแซวตรงๆ แต่เธอขยับมาคล้องแขนเขาเบาๆ แบบแค่แตะ ไม่ได้กอดแน่น
“พี่ชนม์คะ เกดอยากเล่นตักไข่ต่อค่ะ ไปกันมั้ย” เธอพูดเหมือนชวนธรรมดา แต่เป็นการจงใจดึงเขาไปทางอื่นเพราะอยากอยู่ด้วยกันตามลำพัง
อธิชนม์ดึงแขนออกอย่างสุภาพ
“เดี๋ยวค่อยไปนะ รอชัญญ่าก่อน”
การะเกดทำปากยื่นนิดๆ แบบคนงอนน่ารักๆ
“ก็ได้ค่ะ”
และในที่สุดชัญญ่าก็ช้อนปลาได้หนึ่งตัว เธอกรี๊ดเบาๆ แล้วหันไปกอดธารมิกาทันที “อาธาร ชัญญ่าช้อนได้แล้วค่ะ”
“เก่งมากเลยจ้ะ” ธารมิกาเอ่ยปากชม
“ชัญญ่าจะเอาไปเลี้ยงที่บ้านได้มั้ยคะ” เด็กหญิงถามอย่างจริงจัง
อธิชนม์ตอบแทน “ไม่ได้ครับ”
ชัญญ่าทำหน้ามุ่ย “แด๊ดดี้น่ะ…”
ธารมิการีบช่วยไกล่เกลี่ย
“เดี๋ยวเราเอากลับไปให้คุณย่าดู แล้วพรุ่งนี้ค่อยปล่อยลงบ่อของฟาร์มนะคะ ให้มันอยู่ในน้ำสะอาดๆ จะได้ไม่ตาย”
ชัญญ่าตาโต “จริงเหรอคะ”
“จริงสิจ๊ะ” ธารมิกายิ้ม
