เมื่อกระเช้าลงถึงด้านล่างและประตูเปิดออก เจ้าหน้าที่กล่าวขอโทษเสียงดัง ผู้คนรอบๆ บ่นกันอื้ออึง แต่ชัญญ่ากลับเดินลงอย่างร่าเริงเหมือนเพิ่งผ่านโปรแกรมพิเศษที่ได้เพิ่มมาให้ฟรีๆ
ธารมิกาก้าวลงตามทั้งที่ขายังสั่นอยู่เล็กน้อย อธิชนม์ยืนข้างเธอ ใกล้พอให้เธอเอื้อมมือไปจับได้ถ้าต้องการ แต่เขาไม่ยื่นมือให้ก่อน เขาแค่อยู่ข้างๆ อย่างมั่นคงเหมือนเดิม
ด้านล่างโซนอาหารไฟสว่าง ผู้คนยังคึกคัก วีรภพกับการะเกดนั่งอยู่ร้านขนมจีน การะเกดทำหน้าบึ้งนิดๆ เหมือนเซ็งที่ไม่ได้ขึ้นชิงช้ากับคนที่อยากขึ้นด้วย ส่วนวีรภพนั่งนิ่งๆ แบบคนที่เก็บอารมณ์ได้ดี แต่พอเห็นสามคนเดินมา เขาก็ลุกขึ้นทันที
“เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ” วีรภพถามธารมิกาด้วยความเป็นห่วง
“เห็นค้างอยู่นานเลย ได้ยินแว่วๆ เค้าบอกว่าไฟตก”
ธารมิกายิ้มจางๆ
“ไม่เป็นไรค่ะพี่วี…แค่ตกใจนิดหน่อย”
การะเกดหันไปมองอธิชนม์อย่างงอนๆ
“พี่ชนม์…เกดรอตั้งนานเลยค่ะ ขึ้นไปก็
