ธารมิกาพยักหน้าอย่างว่าง่าย ความจริงแล้วหัวใจเธอเต้นแรงขึ้นเล็กน้อยเมื่อต้องไปค้างบ้านของเขาเป็นครั้งแรก แต่เธอเลือกเก็บมันไว้เงียบๆ เช่นเดียวกับทุกครั้งที่อยู่ใกล้เขามากเกินไป
บ้านไม้สักของอธิชนม์เปิดไฟสว่างต้อนรับพวกเขาอย่างเงียบสงบ กลิ่นไม้ผสมกลิ่นฝนชื้นลอยเข้ามาในโถงทางเดิน เขาอุ้มชัญญ่าลงจากรถอย่างเบามือ เด็กหญิงขยับซุกเข้าหาอกพ่อโดยอัตโนมัติ ธารมิกาเดินตามเข้าไป ปิดประตูบ้านให้แน่นหนาเพื่อกันเสียงฝนและลมที่เริ่มแรงขึ้น
“ไปอาบน้ำกับชัญญ่าก่อน” เขาบอกเสียงต่ำ “เดี๋ยวฉันหาเสื้อให้ใส่”
ธารมิการับคำ เธอพาชัญญ่าเข้าไปในห้องน้ำ จัดการอาบน้ำให้หลานอย่างชำนาญ เด็กหญิงที่ยังงัวเงียเริ่มรู้สึกผ่อนคลายเมื่อไออุ่นจากน้ำชะล้างความเหนื่อยล้าทั้งวันออกไป เสียงฝนด้านนอกดังหนักขึ้นเป็นช่วงๆ ทุกครั้งที่ฟ้าร้อง ชัญญ่าเม้มปากแน่นก่อนจะกระซิบถามอาธารว่าเสียงอะไร ธารมิกาจึงคอยปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน บอก
