ประโยคของเขาไม่ได้อ่อนโยนจนทำให้การะเกดได้ใจ แต่ก็ไม่ได้เย็นชาจนทำให้เธอถอย
ธารมิกาที่อยู่กลางคลื่นลมอ่อนๆ แบบไม่ตั้งใจ ได้ยินทุกอย่างครบถ้วน ทั้งคำพูดน่ารักของการะเกด ทั้งน้ำเสียงจริงใจของวีรภพ ทั้งความเงียบขรึมของอธิชนม์ และนิ้วมือเล็กๆ ของชัญญ่าที่บีบมือเธอแน่นขึ้นเรื่อยๆ เหมือนเด็กหญิงกำลังวางกฎเงียบๆ ให้ผู้ใหญ่ทุกคนปฏิบัติตาม
พวกเขาเริ่มต้นที่ซุ้มปาเป้าก่อน เพราะชัญญ่าเห็นลูกโป่งหลากสีแขวนเรียงเป็นแถวแล้วตาเป็นประกายทันที
“แด๊ดดี้! ชัญญ่าอยากได้ตัวนั้น!” เด็กหญิงชี้ไปที่ตุ๊กตาน้องวัวตัวเล็กน่ารักที่ห้อยอยู่ตรงมุมบนสุด “เอาตัวนั้นนะคะ!”
อธิชนม์มองตามแล้วเลิกคิ้วนิดๆ
“ไม่อยากได้ตัวใหญ่กว่านั้นเหรอครับ”
“ไม่ค่ะ หนูชอบน้องวัว หนูจะเอาไว้กอดค่ะ” ชัญญ่าตอบทันทีเหมือนเป็นเหตุผลที่สมบูรณ์แบบที่สุดในโลก
“แด๊ดดี้ของชัญญ่าเก่งอยู่แล้ว ต้องเอามาให้ชัญญ่าได้แน่เลยค่ะ จริงมั้ยคะพี่ชนม์” อธ
