“งั้นก็ไปพร้อมกันหมดนี่เลยสิ”
เธอพูดเรียบๆ “แล้วก็…พาชัญญ่าไปด้วยนะ หลานอยากเดินเล่นอยู่แล้วใช่มั้ยคะคนเก่งของย่า”
ชัญญ่าตาโตทันที “จริงเหรอคะคุณย่า หนูไปได้ใช่มั้ยคะ”
สาลินีหัวเราะ “ได้สิคะคนเก่ง”
เด็กหญิงรีบลุกจากเก้าอี้ไปเกาะแขนธารมิกา
“งั้นอาธารไปด้วยนะคะ”
ธารมิกาหัวเราะเบาๆ แล้วพยักหน้า
“ไปสิจ๊ะ ถ้าคุณย่าอนุญาตแล้ว”
การะเกดกับวีรภพหน้าเจื่อนไปนิดเมื่อรู้ว่างานนี้คงไม่ได้มีโอกาสอยู่กับคนที่ชอบตามลำพัง แต่ก็ยังดีกว่าต้องกลับไปมือเปล่า
สายตาทุกคู่เหมือนหันกลับไปหาอธิชนม์โดยอัตโนมัติเพราะมีแต่เขาที่ยังไม่ให้คำตอบ อธิชนม์นิ่งอยู่ครู่หนึ่งเหมือนกำลังชั่งใจระหว่างความสงบที่เขาชอบกับความจริงที่เขาหลีกเลี่ยงไม่ได้
ความจริงที่ว่าถ้าเขาไม่ไป คืนนี้อาจกลายเป็นคืนที่วีรภพได้อยู่ใกล้ธารมิกามากกว่าที่ควร และเขา…ไม่อยากให้เป็นแบบนั้น
เขาจึงพูดสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงเดิม
“อืม งั้นก็ไปตอนน
