แคทเธอรีนนั่งอยู่เพียงคนเดียวในโต๊ะ เธอเห็นว่าชายหนุ่มหลายคนเดินผ่านไปผ่านมา อีกทั้งพวกเขาส่งสายตาเชิญชวนให้เธอสนใจพวกเขาเหล่านั้น เธอกลับไม่ได้สนใจใครพวกเขาเลย เธอกลับสนใจผู้คนมากมายที่เดินเข้ามาในร้าน และคิดถึงรายได้ของที่นี่ในแต่ละวัน คงจะมหาศาลเลยทีเดียว ขนาดวันนี้ไม่ใช่ลองวีคเอน คนยังมากมายถึงเพียงนี้ ไม่ต้องพูดถึงลองวีคเอนว่าจะมากมายแค่ไหน
“นั่งด้วยคนได้ไหม”
เสียงของชายหนุ่มที่ดูคุ้นเคยดังขึ้น ทำให้เธอหันมาสนใจเขาโดยทันที เมื่อเธอมองใบหน้าหล่อคมคลาย เธอกลับเผยรอยยิ้มอย่างเป็นมิตรเช่นทุกครั้งที่เจอกัน
“นั่งสิ มาด้วยหรือ" แคทเธอรีนเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม เขาจึงนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามเธอที่นั่งบนโซฟาลักษณะโค้ง
“เมื่อก่อนผมมาบ่อยมาก แต่เดียวนี้ไม่ค่อยบ่อยนัก นานๆ ทีจะมา” อดัมเอ่ยบอกเธอด้วยรอยยิ้ม
“ดื่มอะไรดีละฉันเลี้ยง” เธอเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม
“ไม่ต้องผมเลี้ยงเอง” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มเช่
