สองสัปดาห์ผ่านไป
ผับชั้นล่าง
"อีโซดา! มึงไหวไหมเนี่ย หน้ามึงตอบจนจะเห็นกระดูกอยู่แล้วนะอีผี!"
อีปูจีบปากจีบคอถามพลางส่งแก้วน้ำส้มให้ฉัน
"ไหว... ไม่ไหวก็ต้องไหวป่ะวะ ค่ารักษาแม่ที่พี่ไฟเคยช่วยดู ตอนนี้เค้าหายหัวไปเลย กูต้องรับผิดชอบเองเต็มๆ"
ฉันตอบเสียงแหบ
"เจ๊กิ๊ง! วันนี้แขก VIP โต๊ะ 4 สั่งเพิ่มอีก 2 ลัง จัดเด็กไปด่วน!"
เสียงอีปูตะโกนสั่งงาน
"ดาไปเองเจ๊..."
ฉันยกมืออาสา
"พักเหอะอีดา มึงทำงานงกๆ มา 14 วันรวดแล้วนะ"
เจ๊กิ๊งเดินเข้ามาตบบ่า
"แล้วนี่... เสี่ยครามล่ะ? ตั้งแต่คืนที่มีเรื่องวันนั้น กูเห็นเสี่ยมาที่ร้านนะ แต่กูไม่เห็นเสี่ยเรียกมึงเลย เกิดอะไรขึ้น?"
"เขางอนมั้งเจ๊... หรือไม่ก็เบื่อแล้ว สถานะเมียที่เขาประกาศน่ะ มันก็แค่เครื่องมือกันท่าผู้ชายคนอื่นเฉยๆ ดาไม่คิดมากหรอก"
ฉันแค่นยิ้มขมขื่น หรือจะให้ฉันพูดตรงๆ คือ อีโซดาคนนี้แค่ไม้กันหมาก็แค่นั้น
"ไม่คิดมากแต่ตานี่คล้ำเช
