ชลิดาเงยหน้าขึ้นมา แววตาของเธอสว่างวาบด้วยแสงแห่งความหวังอันบริสุทธิ์ ความปิติยินดีพุ่งทะลักจนดวงตาแทบจะส่องแสง ราวกับว่าเธอได้คว้าแสงสุดท้ายในชีวิตไว้ได้ แต่รอยยิ้มที่กำลังจะคลี่บานก็ชะงักค้างอยู่ตรงนั้น มันถูกแช่แข็งอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นแววตาที่เคร่งเครียดของชัยธวัช ความหวังนั้นแตกสลายเป็นผุยผงลงทันที เธอถูกตรึงอยู่กับที่ ไม่กล้าแม้แต่จะก้าวเข้าไปใกล้เขา
"อ้อ..." ชัยธวัชเรียกชื่อเธอ
น้ำเสียงของเขามีร่องรอยของความอ่อนล้า และเจือด้วยความรวดร้าวที่ถูกสะกดไว้ มันเป็นเสียงที่แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน
"มันดึกมากแล้ว อ้อ... กลับไปเถอะนะ"
คำพูดนั้นเรียบง่าย... แต่กลับเป็นคำปฏิเสธที่หนักอึ้งที่สุด
"อ้อรู้ค่ะพี่ชัย..." ชลิดาตอบรับเสียงแผ่วเบา น้ำเสียงนั้นแห้งผากและยอมจำนน มีเพียงความเศร้าที่เกาะกินใบหน้าซีดเซียวของเธอ
ชลิดาสูดหายใจลึก ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยหยาดน้ำที่คลอเอ่อ เธอรู้ว่านี่คือโอก
