หลังจากทานมื้อเช้า ไทเกอร์ก็พาโบว์มาที่คฤหาสน์ของพ่อเขา
ไทเกอร์จ้องหน้าผู้เป็นพ่อด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและร่องรอยของความโกรธที่สะสมมาตลอด 3 ปี
"พ่อทำแบบนี้ทำไมครับ พ่อบอกผมว่าโบว์ตายไปแล้ว พ่อปล่อยให้ผมมีชีวิตอยู่เหมือนคนตายทั้งเป็นที่ฮ่องกงทำไม"
ไทเลอร์วางถ้วยชาลงช้าๆ ก่อนจะเหลือบมองโบว์ที่ยืนอยู่ข้างกายลูกชาย
"เพราะตอนนั้นแกมันบ้าคลั่งจนกู่ไม่กลับไทเกอร์ ถ้าฉันไม่ทำแบบนั้น แกก็คงจะทำลายชีวิตผู้หญิงคนนี้จนย่อยยับด้วยมือของแกเอง"
ไทเกอร์นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินความจริงจากปากพ่อ
"ตลอด 3 ปีที่ผ่านมา ฉันเป็นคนส่งโบว์ไปเรียนต่อ เปลี่ยนชื่อใหม่ และคอยดูแลอยู่ห่างๆ เพื่อรอวันที่แกจะโตเป็นผู้ใหญ่พอที่จะรักคนอื่นมากกว่ารักตัวเอง"
ไทเกอร์เอ่ยพลางมองโบว์ด้วยสายตาที่อ่อนลง "
ฉันไม่ได้รังเกียจหนูโบว์หรอกนะ แต่ฉันรังเกียจนิสัยดิบเถื่อนของแกต่างหาก"
ไทเกอร์ขบกรามแน่น ความโกรธแค
