ไทเกอร์ก้าวขึ้นรถมาพร้อมกับร่างบางของโบว์ที่หมดสติอยู่ในอ้อมอก เขาไม่ได้วางเธอลงบนเบาะอย่างห่างเหิน แต่กลับค่อยๆ นั่งลงแล้วจัดแจงให้ร่างนุ่มนิ่มของเธอนอนหนุนตักแกร่งของเขาอย่างทะนุถนอมที่สุด มือหนาลูบไล้กลุ่มผมสลวยอย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าถ้าเขาลงแรงมากไป เธอจะสลายหายไปเหมือนความฝันตลอด 3 ปีที่ผ่านมา
เขาก้มมองใบหน้าหวานที่กำลังหลับใหลเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ ความทรงจำที่ฮ่องกงหลั่งไหลเข้ามา ตลอด 3 ปีที่นั่น เขาอยู่เหมือนคนตายซาก นอนไม่หลับเกือบทุกคืนเพราะภาพที่ตัวเองลั่นไกยิงเธอยังตามหลอกหลอน เขาแอบส่งคนมาสืบหาที่เก็บศพเธอ แอบมาดูที่เกิดเหตุซ้ำๆ แต่ก็ไม่พบร่องรอย จนเขาปักใจเชื่อไปแล้วว่าพ่อของเขาคงทำลายทุกอย่างไปหมดสิ้น
"พี่คิดว่าพี่เสียเธอไปจริงๆ แล้วนะโบว์"
ไทเกอร์พึมพำเสียงพร่า แววตาคมกริบสั่นไหวด้วยความรักที่ล้นอก
ในขณะที่ไทเกอร์กำลังจมดิ่งในความหลัง โบว์ที่กำลังเมามายก็ขยับกายซุก
