"ไม่มีใครเห็นหรอกน่า"
"จะไม่มีใครเห็นได้ยังไงกระจกใสขนาดนี้" หลังจากที่ฤทธิ์ยาอ่อนตัวลง ไม่ได้อ่อนลงแค่ฤทธิ์ยาสิ พญาจระเข้ก็เกือบจะเอาชีวิตไม่รอดไปด้วยอีกคน เธอถึงนึกอายคนที่สัญจรไปมา ถ้าพวกเขาตั้งใจมองเข้ามามันต้องเห็นแน่เลย
"ใครจะเห็นก็ช่างสิ"
"แค่รถเขาก็รู้แล้วว่าเป็นรถของคุณ ไม่อายบ้างหรือไง โรงแรมรีสอร์ทก็ไม่มีให้เข้าเหรอ"
"บ่นอยู่ได้ ถ้าตัวเองไม่ออกไปทานข้าวกับไอ้เสี่ยนั่นมันจะเกิดเรื่องไหม"
"ฉันไม่ได้อยากไปทานกับมันสักหน่อย" เขาพูดออกมาแบบนี้มันก็ทำให้เธอมีอาการน้อยใจ น้อยใจทั้งเขาและก็แม่ "ว่าแต่คุณรู้ได้ยังไงว่าพวกมันพาฉันมาที่นี่"
"ตาม GPS รถ"
"รถ?" ถ้าตาม GPS รถเธอก็ไม่ได้สงสัยหรอก แต่พอมาถึงรถแล้วเขาตามเธอต่อได้ยังไง
"กุญแจก็มี" เขารู้ว่าเธอคงสงสัยเพราะรถจอดอยู่หน้าภัตตาคาร
แสดงว่าเราไปไหนเขาก็รู้อย่างนั้นเหรอ เพราะเธอต้องพกกุญแจรถติดตัวตลอดเวลาอยู่แล้ว
"ฉันไม่ได้ต
