ถ้อยคำเยินยอของหูเจียอีทำให้หญิงสาวเมื่อได้ฟังก็รู้สึกขัดเขินอยู่บ้าง มือเรียวเล็กยกขึ้นเกาท้ายทอย พลางนึกถึงเรื่องราวในความทรงจำที่ยังพอมีหลงเหลืออยู่ แม้จะค่อนข้างเลือนรางแต่ก็พอจำได้ว่าเหม่ยฉีคนเดิมนั้นค่อนข้างโดดเด่นพอสมควรในเรื่องผลการเรียน
แต่นึกไม่ถึงว่าหญิงสาวในยามที่อยู่โรงเรียนมัธยมจะเป็นที่รู้จักและชื่นชมในวงกว้างเช่นนี้ ดูจากสายตาเป็นประกายของเจียอีก็พอจะรู้ว่าเหม่ยฉีคนก่อนนั้นเป็นคนมีชื่อเสียงในโนงเรียนแห่งนั้นมากทีเดียว
เหอเหม่ยฉีรู้สึกทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง แต่เมื่อนึกถึงความตั้งใจของตนเองตั้งแต่แรกเริ่มพลันริมฝีปากจึงระบายยิ้มออกมาอย่างเก้อกระดาก เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าการเป็นคนมีชื่อเสียงจะทำตัวลำบากเช่นนี้
“เอ่อ…ไม่ขนาดนั้นหรอกจ๊ะ พี่สาวแค่จะถามเจียอีว่าเรียนจบแล้วอยากจะทำงานต่อเลยหรือไม่?”
เหอเหม่ยฉีเลือกปรับสีหน้าให้ดูจริงจังในท้ายประโยค เพื่อเป็นการยืนยันอีกทางหนึ่ง
