ตอนที่ 6 เด็กเลว

“ได้ ยายจะช่วยหลานเอง”เจียงหนิงฮวากล่าวรับปากกับหลานสาวอย่างไม่ต้องคิดให้มากความทันทีฟังแผนการทั้งหมดจนจบ ในแววตาของหญิงชราเต็มไปด้วยความยินดีและประกายแห่งความหวัง ทั้งที่ก่อนหน้านี้ตนเองยังรู้สึกอับจนหนทางอยู่แท้ ๆ ทว่าแผนการที่หลานสาวกล่าวออกมานั้นดูจะรอบคอบและมีความเป็นไปได้มากกว่าแผนใดทั้งหมดที่ตนเคยคิด เจียงหนิงฮวารู้สึกเสียดายอยู่บ้างที่พึ่งคิดถึงแผนการนี้ได้ในตอนนี้ หากคิดได้เร็วกว่านี้หน่อย หลานสาวอาจจะไม่ต้องทนทุกข์อยู่บ้านหลังนั้นนานขนาดนี้ ฟางเหม่ยฉีกล่าวขอบคุณยายทั้งน้ำตา พลางมองกล่องข้าวในมือ สลับกับแววตาของทั้งคู่ที่อยู่ตรงหน้า แค่พวกท่านรับปากว่าจะช่วยเธอก็ดีใจมากแล้ว อย่างน้อยการมีชีวิตอยู่ที่นี่ก็ไม่ได้โดดเดี่ยวเสียทีเดียว กล่องข้าวยังคงอุ่นอยู่ แน่นอนว่าความอุ่นของมันนั้นไปถึงหัวใจของคนเป็นหลานสาวเป็นที่เรียบร้อย ฟางเหม่ยฉีเปิดกล่องข้าวก็พบกับผัดผักที่เคลือบไปด้วยน้ำมัน และเนื้อแห้งอีกสี่ชิ้นเล็ก ด้านล่างเป็นข้าวขาวเรียงเม็ดสวยงาม เพียงเท่านี้ทำให้ความรู้สึกทั้งหมดตีตื้นขึ้นมาจนปรากฏหยาดน้ำตาเม็ดโตไหลอาบทั้งสองแก้มแล้ว แม้จะไม่ใช่กับข้าวเลิศรสจากภัตตาคาร แต่ข้าวกล่องนี้นับว่าดีที่สุดแล้วสำหรับยายและป้าสะใภ้ที่มอบให้กับหลานสาวคนนี้ หากชีวิตเธอดีกว่านี้เธอจะต้องตอบแทนพวกเขาเป็นอย่างดีแน่…เธอสัญญา หลังจากกินอาหารของป้าสะใภ้เสร็จเธอไม่ลืมกล่าวคำขอบคุณอย่างจริงใจ ก่อนจะเริ่มลงมือซักผ้าในตะกร้าต่อจนเสร็จโดยมีพวกท่านคอยช่วยเหลือ ร่างผอมบางหอบเอาตะกร้าผ้าใบโตเดินกลับบ้านฟางด้วยความหวังว่าอีกไม่นานจะหลุดพ้นจากบ้านหลังนี้ เธอตากผ้าทั้งหมดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินเข้าบ้านไปเพื่อหยิบของใช้เตรียมอาบน้ำไปทำงาน เมื่อเดินผ่านโถงกลางบ้านก็เห็นคนน่ารังเกียจทั้งสามคนกำลังกินอาหารบนโต๊ะที่เธอเตรียมเอาไว้ให้อย่างเอร็ดอร่อย ไม่มีคำเอ่ยเรียกจากผู้เป็นพ่อแม้สักคำ ปกติเจ้าของร่างต้องรอกินเพียงส่วนที่เหลือ จึงไม่มีสิทธิ์นั่งร่วมโต๊ะสินะ… มุมปากของฟางเหม่ยฉีพลันกระตุกยิ้มเย้ยหยันคนเหล่านี้ ก่อนจะเดินกลับเข้าห้องนอนของตนเองไป นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเดินเข้ามาในห้องนอนส่วนตัวของร่างนี้ ขนาดห้องเล็กมากจริง ๆ ไม่มีแม้เตียงนอน มีเพียงฟูกบางเฉียบ หมอนเก่าหนึ่งใบและผ้าห่มผืนบางขาดเป็นรูพรุนพับวางไว้บนหมอนอย่างเป็นระเบียบ แม้ทุกสิ่งจะดูเก่า ทว่ากลับสะอาดสะอ้านเรียบร้อย ภายในห้องยังเหลือพื้นที่ให้เดินอยู่เพียงเล็กน้อย มุมหนึ่งมีชั้นไม้สำหรับวางของอยู่ ซึ่งมีชุดทำงานและเสื้อผ้าสีซีดสามชุดพับเรียงเอาไว้ ฟางเหม่ยฉีหยิบเอาชุดสำหรับใส่ไปทำงานและผ้าขนหนูมาถือไว้ ก่อนจะเดินไปยังห้องน้ำที่อยู่หลังบ้านโดยไม่แม้แต่จะมองคนที่นั่งกินข้าวอยู่ โชคดีที่บ้านฟางมีห้องน้ำส่วนตัวแยกออกมา ฟางเหม่ยฉีจึงไม่ต้องไปใช้ห้องน้ำรวมที่อยู่ไกลจากบ้านฟางพอสมควร เรื่องนี้ต้องยกความชอบให้เซี่ยซูเม่ยที่รังเกียจการเข้าห้องน้ำรวมของหมู่บ้านจึงทำให้ชายผู้หลงใหลในรักแรกอย่างฟางอี้ลงทุนสร้างห้องน้ำขนาดเล็กเอาไว้ที่หลังบ้านให้ภรรยาได้ใช้ วันนี้งานบ้านเสร็จเร็วหน่อย ฟางเหม่ยฉีคำนวนแล้วว่าเธอพอมีเวลาก่อนที่รถโดยสารรอบเช้าจะมาอยู่ราวครึ่งชั่วโมง เช่นนั้นแล้วปลายนิ้วเรียวจึงได้แตะลงบนเจ้าทานตะวันดอกน้อย ก่อนจะเข้าไปเลือกซื้อของใช้ต่าง ๆ ในห้างสรรพสินค้า ผมเผ้ายุ่งเหยิงถูกซักฟอกจนสะอาด หมักด้วยทรีทเม้นต์อย่างดี ก่อนจะถูกสางด้วยหวีจนเรียบลื่น เนื้อตัวสกปรกมอมแมมถูกฟองสบู่สีขาวฟอกจนสะอาด กว่าจะออกจากห้องน้ำฟางเหม่ยฉีใช้เวลาอยู่ราวสิบห้านาที เธอเก็บของทั้งหมดเอาไว้ในมิติ ก่อนจะนำเสื้อผ้าใช้แล้วไปเก็บในห้องนอน ทว่าตอนออกจากห้องกลับพบกับน้องสาวต่างแม่ที่ยืนรออยู่หน้าห้องนอนเข้าอย่างพอดิบพอดี “พี่สาว พรุ่งนี้เงินเดือนออกนี่ อย่าลืมล่ะว่าค่าล่วงเวลาเป็นของฉัน”หานเยว่ฉีกล่าวออกมาเสียงหวาน ก่อนจะยิ้มเย้ยให้กับพี่สาวต่างแม่ที่มีหน้าที่หาเงินมาปรนเปรอตนเองสองแม่ลูกอย่างไม่มีข้อแม้ ฟางเหม่ยฉีก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อซ่อนสายตารังเกียจเอาไว้ให้มิดชิด เธอเข้าใจถึงสิ่งที่เด็กนี่พูดดี ในแต่ละเดือนฟางเหม่ยฉีจะได้รับเงินค่าล่วงเวลาทำงานราวสิบห้าหยวนในทุกเดือน และเด็กนี่ก็มักจะมาข่มขู่เอาจากเธอและก็ได้ไปทุกเดือน โดยที่แม่เลี้ยงไม่เคยรู้เรื่องพวกนี้มาก่อน ที่หานเยว่ฉีรู้เรื่องเงินล่วงเวลา เพราะในทีแรกเจ้าของร่างตั้งใจจะเก็บเงินนี้เอาไว้เองเพื่อลงทุนซื้อของเล็กน้อยมาขายสร้างรายได้ในอนาคต ทว่าเด็กเลวอย่างหานเยว่ฉีมารื้อค้นห้องจนเจอเงินนี่เข้า ทั้งยังข่มขู่เอาไว้ว่า ‘ถ้าฉันไม่ได้เงินนี่ พี่สาวก็คงต้องหาคำตอบให้แม่เอาเองแล้วล่ะ’ และตั้งแต่นั้นมาฟางเหม่ยฉีคนก่อนจะต้องส่งมอบเงินส่วนนี้ให้กับน้องสาวทุกเดือนอย่างเลี่ยงไม่ได้ เพราะหากว่าแม่เลี้ยงรู้เรื่องแน่นอนว่าเงินส่วนนี้จะถูกยึดไป แต่ที่แน่นอนกว่านั้นเธออาจจถูกทุบตีอย่างหนักอีกครั้งนั่นเอง “แล้วแม่เลี้ยง…”ฟางเหม่ยฉีแสร้งถามขึ้นอย่างหวั่นเกรง เธอทำท่าทีราวกับไม่กล้ามองหน้าเด็กคนนี้ แต่ที่จริงแล้วเธอเพียงไม่อยากเผยสีหน้ารังเกียจให้อีกฝ่ายรู้ตัวก็เท่านั้น หานเยว่ฉีได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที เธอจดจ้องใบหน้าขลาดเขลาของพี่สาวต่างสายเลือดอย่างเอาเรื่อง “ถ้าฉันไม่พูด แม่ก็ไม่มีทางรู้ ส่วนแก…ก็ปิดปากไว้ให้ดีล่ะ!!” นิ้วเรียวยาวจิ้มลงบนหน้าผากมนของอีกฝ่าย ก่อนจะออกแรงดันจนคนโดนกระทำซวนเซไปเล็กน้อย เธอเพียงปรายตามองคนที่มีสถานะต่ำที่สุดในบ้านครู่หนึ่งก็เดินเชิดหน้าออกจากบ้านไป ฟางเหม่ยฉีเพียงพยายามสูดหายใจเข้าปอดให้ลึกขึ้น เพื่อคลายความกรุ่นโกรธที่สุมอยู่ในอกจากการโดนเด็กเลวคุกคาม “เหอะ! หลังจากนี้ฉันก็ขอให้หล่อนมีชีวิตที่ดีให้ได้ก็แล้วกัน”คำอวยพรเชิงสาปแช่งถูกกล่าวขึ้นแผ่วเบา เธอเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าหากตนเองไม่อยู่หาเงินให้ใช้ คนน่ารังเกียจเหล่านี้จะอยู่ต่อไปได้อย่างไร ในเมื่อหัวหน้าครอบครัวก็ ‘ไม่ได้เรื่อง’ ฟางเหม่ยฉีเหลือเวลาไม่มากก่อนที่รถโดยสารรอบเช้าจะมาถึง เธอเร่งเดินไปยังจุดรอรถที่อยู่ด้านหน้าหมู่บ้านในทันที เธอจะต้องไปทำงานให้ทันเวลา แม้จะไม่อยากทำงานโรงงานเท่าใดนัก แต่นี่เป็นทางรอดเดียวยามนี้ เธอต้องเกาะชามข้าวเหล็กใบนี้ไว้ให้แน่นเสียก่อน จนกว่าจะมีรายได้ที่มากกว่านี้เข้ามา ตลอดทางที่เต็มไปด้วยฝุ่นแดงทำเอาฟางเหม่ยฉีรู้สึกเสียดายที่ก่อนหน้านี้อาบน้ำสระผมมาเสียหอมฟุ้ง สุดท้ายต้องมาคลุกฝุ่นอย่างยาวนานเช่นนี้ การเดินทางที่ไม่ได้สะดวกสบายอย่างเช่นโลกที่จากมา ฟางเหม่ยฉีจะต้องขึ้นรถโดยสารที่มีเพียงวันละสามรอบเท่านั้นถึงจะไปได้ทันเวลาเข้างานและสามารถกลับบ้านมาก่อนฟ้ามืด ซึ่งตลอดทางเธอต้องนั่งเบียดเสียดอยู่กับคนแปลกหน้าที่ไม่รู้จัก เพราะรถโดยสารสายนี้เดินทางรับคนจากทั้งหกหมู่บ้านระแวกนี้ เข้าไปยังตัวอำเภอ แน่นอนว่านอกจากคนแปลกหน้าแล้วยังมีทั้งเป็ด ไก่ และพืชผลหลากหลายอย่างที่ชาวบ้านหอบหิ้วนำไปขายที่ตัวอำเภอ กว่าจะถึงตัวอำเภอก็เหลือเวลาก่อนเข้างานเพียงสิบนาทีเท่านั้น ดีหน่อยที่เธอกินข้าวเช้าของป้าสะใภ้มาก่อนแล้วจึงไม่ต้องยุ่งยาก เธอเดินเข้าไปในส่วนของโรงงานด้วยสภาพไม่ดีนัก ทว่าสำหรับคนที่นี่ถือเป็นเรื่องปกติ ดูได้จากพนักงานหลายคนที่มีสภาพไม่ต่างจากเธอนัก ทั้งผมที่ออกเป็นสีแดงเพราะมีฝุ่นเกาะ บางคนมีขี้ไก่เลอะอยู่บริเวณขากางเกงเดินเข้ามาทำงาน ทุกคนใช้ชีวิตกันอย่างปกติในสภาพนี้… แม้จะดูเป็นเรื่องปกติ แต่อดีตเด็กอ้วนอย่างเธอก็รักความสะอาดอยู่เหมือนกัน ฉะนั้นสภาพความเป็นอยู่เช่นนี้ช่างทำใจได้ยากมากจริง ๆ