คุณเฟยพาฉันมานั่งที่เตียงก่อนจะเช็ดน้ำตาออกจากแก้มให้ แต่ฉันปัดมือเขาออกเพราะการกระทำที่อ่อนโยนแบบนั้นมันยิ่งทำให้เจ็บปวด
“ฉัน… ขอโทษ”
อะไรกัน คิดจะทิ้งกันแล้วจะมาขอโทษทำไม พอฉันจะไปจริง ๆ ก็รั้งกันไว้ด้วยคำขอโทษแบบนี้เหรอ
“หนูเข้าใจแล้วค่ะ ไม่ต้องขอโทษเพราะคำขอโทษมันไม่ได้ทำให้หนูรู้สึกดีขึ้น”
คุณเฟยถอนหายใจเบา ๆ แล้วจับหน้าฉันให้หันมามองเขา สายตาที่เคยแข็งกร้าวก่อนหน้านี้มันหายไปแล้ว แต่ฉันก็ยังสับสนและเจ็บปวดกับสิ่งที่เกิดขึ้น ถ้าคิดจะทิ้งกันไปแล้วจะทำแบบนี้เพื่ออะไร
“ปล่อยหนูไปสิคะ”
“ฉันไม่ได้อยากทำแบบนั้น ไม่อยากทำให้เธอร้องไห้ คิดว่ามันคือวิธีเดียวที่สามารถปกป้องเธอได้ แต่ฉันตัดสินใจพลาดไปจริง ๆ”
“ปกป้องเหรอคะ ที่ทำอยู่มันเรียกว่าปกป้องงั้นเหรอ” น่าตลกสิ้นดี ในตอนที่ฉันต้องการคำอธิบายทำไมถึงไม่ยอมพูด
“พ่อขู่จะทำร้ายเธอถ้าฉันยังยืนยันว่า…” ดวงตาคู่นั้นวูบไหว บ่งบอกถึงความก
