#บ้าน
ตลอดทางที่นั่งรถมาฉันได้แต่เงียบ ไม่รู้ทำไมถึงไม่กล้าถามสิ่งที่ตัวเองอยากรู้ ความรู้สึกมันเหมือนว่าคนที่นั่งข้าง ๆ ไม่ใช่คนเดิมที่ฉันรักอีกต่อไป
“ห้ามไปที่นั่นอีก” คุณเฟยบอกเสียงดุแถมยังไม่ยอมมองหน้าฉัน
“ถะ... ถ้าไม่อยากให้หนูไปก็มาหาหนูบ้างสิคะ”
“ช่วงนี้งานที่บริษัทยุ่ง ๆ”
“แค่นั้นเหรอคะ”
“…” คุณเฟยหันมา เขาแค่มองหน้าฉันแต่ก็ยังเงียบเหมือนเดิม
“เมื่อก่อนงานยุ่งแต่เฮียก็ยังมาหาหนูได้ ตอนนั้นเราไม่ได้เป็นอะไรกันด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้เราเป็น… เป็นแฟนกันนะ”
“ตอนนี้เธอควรห่างกับฉันสักพัก”
“คะ? หะ... ห่างกันสักพักงั้นเหรอ” ริมฝีปากของฉันค่อย ๆ เม้มเข้าหากันแน่นเมื่อได้ยินคำพูดที่ไม่ได้เตรียมใจว่าจะได้ยินมัน
“ฉันต้องรีบไปทำงาน”
“ดะ... เดี๋ยวสิคะ”
ในขณะที่คุณเฟยหันหลังเดินไปที่รถฉันได้ตัดสินใจทำอะไรโง่ ๆ ด้วยการวิ่งมาสวมกอดเขาจากด้านหลัง ทั้งที่ได้ยินคำนั้นเต็มสองหูแต่ถ้าปล่อยไว
