ไทจื่อประคองกงจู่เข้าไปในตำหนัก สุ่ยถังถวายบังคมไท่จื่อ และกงจู่ เขาจึงก้าวเดินออกจากตำหนักพร้อมกับเหล่าข้าหลวง
“สายของข้าแจ้งมาว่าอู่ซ่งเฉินสบายดี พวกเขาเตรียมจัดทัพขึ้นมาแคว้นเกาของข้า” ไท่จื่อตรัสเช่นนี้ ขณะที่นำรัดเกล้าออกจากพระเศียรของพระนาง
“ไท่จื่อ ส่งตัวหม่อมฉันกลับแคว้นอู่เถิดเพคะ ถ้าหม่อมฉันรั้งที่จะอยู่ที่นี่ จะมีคนบาดเจ็บล้มตายทั้งสองฝ่าย ซึ่งไม่เป็นผลดีทั้งแคว้นเกาและแคว้นอู่เลย” กงจู่ตรัสด้วยพระสุรเสียงจริงจังทอดพระเนตรไท่จื่อที่มีสีพระพักตร์เรียบเฉย
“ถึงอย่างไรเกอเกอของเจ้าหรือฟู่จวินของข้าก็หาเรื่องก่อสงครามอยู่ดี ถึงเจ้ากลับไปมันก็มีค่าเท่ากัน เจ้าอย่าคิดเรื่องนี้เลย” ไท่จื่อตรัสจริงจัง
“แต่หม่อมฉัน...”
“อย่าพูดเรื่องนี้เลย วันนี้ข้าเหนื่อยมากเลย” ไท่จื่อตรัสเช่นนี้ พระองค์แย้มพระสรวล กงจู่ทอดพระเนตรไท่จื่อที่แย้มพระสรวลให้พระนาง พระนางจึงไม่กล้าที่จะตรัสสิ่งใดต่อไปอี
