08

“คนสันดานเสียแบบพี่ให้เท่าไหร่คะ” “ด่าแรงซะด้วย หนูอยากได้เท่าไหร่ล่ะ พี่ไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงินอยู่แล้วค่ะ” ไม่คาดคิดเหมือนกันว่าหญิงสาวจะยอมซ้อนท้ายติดรถมากับเขาด้วย จนอาบน้ำเสร็จอีกฝ่ายก็ยังนั่งนิ่งอยู่บนเตียงของผืนป่าดั่งเดิม ปกติเขาก็ไม่ใช่คนที่จะกินซ้ำซาก คงเพราะรู้ว่าตอนนี้เธอไปต้องตาต้องใจใครอยู่ เล่นด้วยหน่อยรสชาติเดิมก็คงจะไม่ได้แย่อะไร “คอนโด หรือที่อยู่สักที่ค่ะ หนูอยากได้แค่นี้” “หนีออกจากบ้าน?” “ไม่ใช่เรื่องของคุณค่ะ” “โอเค ไม่มีปัญหา แต่แบบนั้นมันเข้าข่ายเป็นเด็กเลี้ยงกูแล้วนะ” “ที่มีเงินเดือนแพง ๆ ให้ใช้ใช่ไหมคะ ถ้าได้เงินด้วยหนูก็ไม่ติดค่ะ” มาขนาดนี้แล้ว ไม่ใช่ว่าหลังจากวันนั้นเธอจะไม่เคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของผืนป่า ว่ากันว่าหากเขาได้รักใครแล้วจะเทให้หมดหน้าตัก หวงแหนเช่นเจ้าหญิงที่อยู่บนหอคอยสูง และเด็กที่อีกฝ่ายเคยเลี้ยงทุกคนก็อยู่ดีมีสุข น้อยคนนักที่จะกล้าเข้าไปยุ่งด้วย ฉะนั้นเธอที่มีทางเลือกไม่มากนักจึงอยากที่จะมาขอพึ่งใบบุญเขา ซึ่งมันก็ไม่ได้ต่างจากการหนีเสือปะจระเข้ แค่เสือตัวนี้มันดูไม่ได้วิปริตเท่าคนที่เธอเจอมา “ถ้าเลี้ยงก็ต้องให้อยู่แล้วไหม” “งั้นคุณก็รับเลี้ยงหนู ขออย่างเดียวช่วยปกป้องหนูด้วย” “ทำไม มึงมีปัญหากับใครมา” “จำเป็นต้องรู้ลึกขนาดนั้นเลยเหรอคะ แต่หนูก็หมายถึงทุกคนที่เข้ามายุ่งวุ่นวายกับหนูนั่นแหละค่ะ” “อ่า ไม่คิดว่าเวลาไม่นานจะทำให้มึงเปลี่ยนไปขนาดนี้” “ถ้าไม่เริ่มวันนี้ ยังไงหนูขอนอนด้วยได้ไหมคะ” “แลกกับการเป็นหมอนรองคอให้กูหน่อย ยังทำงานส่งจารย์ไม่เสร็จ นอนไม่ได้ แล้วเมื่อไหร่จะเลิกเรียกกูคุณ ๆ เคยบอกไปแล้วไม่ใช่ไง” ข้อตกลงระหว่างเรามันดูจะง่ายไปหมด ทว่าต่างคนก็ต่างวินวินกันทั้งคู่ ก็ไม่จำเป็นจะต้องคิดเยอะอะไรให้มากความ ดูก็รู้แล้วว่าเด็กตรงหน้าคงจะเคยทราบประวัติเขามาบ้าง แต่ใครมันจะไปรู้ดีเท่าตัวผืนป่าเองล่ะ มือหนาโยนผ้าที่ใช้เช็ดศีรษะลงตะกร้า เขาเลือกสวมเพียงกางเกงขายาวที่ใส่สบาย ๆ แต่ราคามันก็สูงลิ่วเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน ตอนแรกก็กะว่าจะชิมเป็นของหวานก่อนเข้านอนเสียหน่อย ทว่าพอเห็นดวงตาที่บวมช้ำของไผ่หลิวแล้วหนุ่มหล่อวิศวกรรมเครื่องกลก็ควรจะปล่อยเหยื่อตัวน้อยให้พักหายใจหายคอไปก่อน “ห้องพี่ก็มีหมอนรองไม่ใช่เหรอคะ” “กูจะเอามึงไง เข้าไปอาบน้ำได้แล้ว เดี๋ยวหาเสื้อผ้าให้เปลี่ยน” … เอาแต่ใจคือคำนิยามของคนที่ใช้ต้นขาขาวของเธอเป็นที่รองคออยู่ในตอนนี้ ดู ๆ ไปแล้วก็เหมือนเป็นการทรมานไผ่หลิวอย่างหนึ่ง เนื่องจากในห้องผืนป่าก็มีโต๊ะคอมให้นั่งทำงาน พร้อมเครื่องอํานวยความสะดวกต่าง ๆ ครบครัน อีกทั้งวิวที่สามารถมองลงไปเห็นตัวเมืองในยามค่ำคืนสุดลูกหูลูกตา แต่ชายหนุ่มดันมานั่งพื้นล่างเตียงแล้วให้ไผ่หลิวนั่งช้อนอยู่ข้างบนตัวเองอีกที “อื้อ... พี่ผืนป่า” “เรียกป่าก็พอ” “อย่าบีบค่ะ” “ตัวมึงนุ่มจังวะ แถมยังหอมทั้งที่ก็ใช้ครีมอาบน้ำตัวเดียวกันกับกู” ใบหน้าจิ้มลิ้มขึ้นสีระเรื่อโดยที่ไม่รู้ตัว อีกทั้งยังคิดว่ามันแปลกตั้งแต่เรามานั่งด้วยกันในท่าล่อแหลมแบบนี้แล้ว ศีรษะเจ้าของร่างสูงทิ้งลงกลางหน้าท้องแนบราบของเธอ พร้อมกับมือไม้ที่ลูบต้นขาเนียนนุ่มของหญิงสาวไม่หยุด น่าแปลกที่ไม่ได้รู้สึกรังเกียจเหมือนเขาคนนั้นทำเลย ก่อนเธอจะต้องตกใจยามริมฝีปากร้ายของเขากดจูบหนัก ๆ ลงบริเวณหน้าขาด้านซ้ายแล้วคลอเคลียเหมือนกับสนุขตัวโตอยู่เช่นนั้น “พี่คะ” “เวร มึงอย่ามาเรียกกูแบบนั้นดิ ไม่อยากนอนเหรอ เครื่องกูมันติดง่ายกับคนที่สปาร์คกันแล้วอะ ไปเลยมึง ขึ้นเตียงไปนอนดี ๆ เลย เดี๋ยวได้ยาวถึงเช้า” ถึงแม้จะตามอารมณ์เจ้าของคอนโดไม่ทัน แต่เธอก็คิดว่าการทำตามที่เขาบอกนั้นคงจะดีต่อตนเองมากที่สุด เลยเลือกที่จะเก็บเรียวขาที่โดนเขากกกอดเอาไว้ในตอนแรกขึ้น แล้วขยับคลานไปนอนบนเตียงดี ๆ ทั้งในหัวยังคิดอยู่ตลอดว่าเลือกทางนี้แล้วมันดีจริง ๆ ใช่หรือไม่ หรือมันเป็นเพราะเสียงหัวใจที่เต้นระรัวในตอนที่ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วเจอผืนป่าครั้งแรก … “มึงโทรมาหากูตั้งหลายสาย มีอะไรหรือเปล่า ตอนนั้นกูหลับไม่รู้เรื่องแล้วอะ” เป็นเวลาเริ่มต้นการเรียนการสอนของเช้าอันแสนจะวุ่นวาย พระพายที่เกือบจะมาไม่ทันอาจารย์ล็อกห้องก่อนพยายามส่งเสียงแผ่วเบาเพื่อที่จะถามไถ่เพื่อนซึ่งจองที่นั่งเอาไว้ให้ก่อนแล้ว “เปล่า ๆ ว่าจะถามเรื่องที่จะให้ติวให้” “อ่า ถ้าเรื่องนั้นเพื่อนในสาขามันจองห้องติวเอาไว้แล้ว เดี๋ยวจะนัดวันกันในกรุ๊ปใหญ่อีกที” “โอเค” ตอนไม่มีที่ไป แน่นอนว่าพระพายก็เป็นอีกคนที่ไผ่หลิวนึกถึง เลยตัดสินใจโทรหา แต่เมื่อคืนมันคงจะดึกมากแล้วอีกฝ่ายจะหลับไปก่อนก็คงไม่แปลก “มึงกินข้าวมายัง เอาไหม แม่กูทำมาเผื่อ” “ขอบคุณมากนะ” ไผ่หลิวรับกล่องที่ภายในบรรจุแซนวิชชิ้นพอดีคำเอาไว้อยู่ในนั้นมา ก่อนจะเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่าเมื่อเช้าเธอก็ยังไม่ได้ทานอะไร เสื้อผ้าที่ใส่ตอนนี้ก็เป็นของใหม่ที่เขาคนนั้นหามาให้ได้ภายในเวลาไม่กี่นาที ส่วนเรื่องคอนโดเธอไม่คิดว่าเขาจะบ้าบิ่นยกห้องที่เรานอนร่วมกันเมื่อคืนให้อย่างหน้าตาเฉย ผืนป่าบอกว่าเดี๋ยวจะให้คนมาทำเรื่องให้ เนื่องจากคอนโดนี้เขาก็ไม่ค่อยได้เข้ามานอนประจำอยู่แล้ว จากวิวและความหรูหราที่เพิ่งจะเคยเข้าไปเป็นครั้งแรกก็ไม่สามารถประเมินราคามันได้เลย ให้เธอมากขนาดนี้ ไม่รวมเงินรายเดือน ไผ่หลิวไม่รู้เลยว่าตัวเองต้องเปลืองตัวขนาดนั้น TBC.