“ผมมาแล้วครับ” เสียงทุ้มเข้มดังขึ้นหน้าประตูทางเข้า ทุกสายตาหันไปจ้องการปรากฏกายของชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งในลุคเสื้อเชิ้ตขาวสะอาดตา ปลดกระดุมเม็ดบนออกไป พร้อมกับสวมแว่นกรอบเงินยิ่งทำให้ดูสุขุมและทรงเสน่ห์ไม่ว่าสาวไหนได้เห็นเป็นต้องกรี๊ดในใจ (อย่างเช่นฉัน ก็หล่อจริง ๆ อ่ะ)
‘นั่นคือ คุณภาคิน สามีในนามของฉันนั่นแหละ’
เขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ จนกระทั่งสายตาคมกริบนั้นมาหยุดอยู่ที่ฉันและคุณวายุ รอยยิ้มของเขาค่อย ๆ เลือนหายไปจากใบหน้า นัยน์ตาภายใต้กรอบแว่นตาเงินดุดันอยู่ชั่วครู่ก่อนจะเก็บซ่อนมันมาทำหน้านิ่งเหมือนเคย
“ตาคิน!!! มาจนได้นะลูก” คุณแม่ของเขารีบเดินเข้าหาลูกชายหัวแก้วหัวแหวนดึงแขนเขาพากไปกลางวงก่อนจะแนะนำลูกชายของตนให้คนในงานรู้จักไปทั่ว “ทุกคนคะ นี่ภาคินลูกชายดิฉันเองค่ะ นาน ๆ จะยอมออกงานที”
“สวัสดีครับ ผมภาคินครับ” น้ำเสียงสุขุมใบหน้าเรียบนิ่งโค้งตัวให้กับบรรดาแขกเครือญาติและแขกผู้ม
