บทที่ 5: ใต้ดินแห่งเวทมนตร์ผุพัง

ช่องทางลับที่คลีโอเรียกว่า "ปล่องควันแห่งปราชญ์" เป็นอุโมงค์หินแคบและชื้นแฉะที่ทอดยาวลงสู่ความมืดมิด เบื้องล่างมีแต่เสียงน้ำหยดและกลิ่นดินโคลน เอเดนกับคลีโอรีบโรยตัวลงไปตามผนังที่ขรุขระ โดยมีเพียงแสงสลัวๆ จากผลึกเวทมนตร์ก้อนเล็กๆ ที่คลีโอพกติดตัวมาส่องนำทาง "ระวังเถิดเอเดน" คลีโอเตือนขณะที่พวกเขาลงสู่ระดับที่ลึกขึ้น "ที่นี่คือส่วนที่เก่าแก่ที่สุดของหอคอยเต็มไปด้วยพลังงานเวทมนตร์ที่สลายตัวแล้ว ซึ่งอาจทำให้พลังของ เจ้าปั่นป่วนได้ง่าย" เอเดนสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่มองไม่เห็น มันไม่ใช่การถูกผนึกแบบในห้องขัง แต่เป็นความรู้สึกเหมือนมีเสียงกระซิบไร้สาระ จำนวนมากกำลังพยายามแทรกซึมเข้าสู่จิตใจของเขา 'มันคือเศษซากของความกลัวที่ถูกทิ้งไว้ เอเดน... ความกลัวที่ไม่มีที่ไป' เสียงของไซรัสดังขึ้นในความคิดของเขาอย่างสั่นไหวเล็กน้อย แม้แต่ภูตจันทราก็ได้รับผลกระทบจากสถานที่แห่งนี้ ทันใดนั้นแสงจากผลึกของคลีโอก็วาบหายไป ทิ้งให้พวกเขาอยู่ในความมืดสนิท "คาถาของข้าถูกดูดกลืนไปแล้ว!" คลีโออุทานเบา ๆ "พลังสลายตัวที่นี่มันรุนแรงเกินไป" ความมืดที่ไร้แสงทำให้ความกลัวผุดขึ้นในใจของทั้งสองอย่างง่ายดาย สำหรับคลีโอ ความกลัวคือการที่ ความจริงจะถูกลบทิ้งไปชั่วนิรันดร์ สำหรับเอเดน ความกลัวคือการที่ ตนเองจะถูกทิ้งให้โดดเดี่ยวอีกครั้ง เงาสะท้อนที่แขนของเอเดนเริ่มเต้นระริก มันพยายามที่จะแปรสภาพไปตามความกลัวที่เกิดขึ้นรอบตัว แต่เอเดนควบคุมมันไว้ได้ เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ และนึกถึงคำพูดของไซรัส: จงมองลึกลงไปในความกลัวของเจ้าเอง เขาจดจ่อไปที่ ความกลัวที่อยู่ภายใต้การควบคุมของเขา ความกลัวที่จะกลับไปไร้พลัง เงาดำจึงปรากฏขึ้นมันไม่ได้เป็นอสูร แต่เป็นเพียง แสงสีดำที่ห่อหุ้มรอบตัวเขาและคลีโอไว้ พวกมันทำหน้าที่แทนแสงสว่างและที่สำคัญกว่านั้นมันได้กลืนกินพลังงานผุพังรอบตัวพวกเขา ทำให้เวทมนตร์สลายตัวอ่อนกำลังลงชั่วขณะ "ข้าเห็นทางแล้ว" เอเดนกระซิบ "แสงสีดำ... มันไม่ใช่แสงสว่าง แต่มันทำให้ข้ามองเห็นในความมืดได้" พวกเขาเดินต่อไปตามทางที่แสงสีดำส่องนำ จนกระทั่งมาถึงโถงใต้ดินขนาดใหญ่ ด้านหนึ่งของโถงมีประตูเหล็กกล้าโบราณที่มีตราสัญลักษณ์ของสภาจันทราในยุคแรกเริ่มถูกผนึกไว้ "นั่นคือประตูสู่พื้นที่หวงห้ามของสภาฯ!" คลีโอพูดอย่างตื่นเต้น "มีเพียงผู้ก่อตั้งเท่านั้นที่รู้ทางเข้าออก... หากเราผ่านไปได้ เราจะไปโผล่ที่เขตชายแดนอัลคาริสทันที" "แล้วจะเปิดมันได้อย่างไร?" เอเดนถาม "ต้องใช้พลังอัญเชิญบริสุทธิ์... และมันต้องเป็นพลังที่ได้รับการยอมรับจากสภาฯ เท่านั้น" คลีโอตอบพร้อมร่องรอยความผิดหวัง 'พวกเจ้าเข้าใจผิดแล้ว' เสียงของไซรัสแทรกขึ้นในความคิดของเอเดน 'ประตูนี้ไม่ได้ถูกสร้างด้วยเวทมนตร์อัญเชิญธรรมดา แต่มันถูกสร้างด้วยความกลัวที่จะเปิดเผยความลับที่ถูกผนึกไว้' เอเดนเข้าใจทันที เขาถอยออกมาสองสามก้าว แล้วจ้องมองไปที่ประตูเหล็กกล้า "เจ้ากำลังจะทำอะไร?" คลีโอถามอย่างระแวง "ข้ากำลังจะอัญเชิญกุญแจ" เอเดนตอบ "กุญแจดอกนี้ ไม่ใช่คาถา... แต่มันคือสิ่งที่พวกเขาหวาดกลัวว่าจะหลุดออกไปจากที่นี่" เขารวบรวมพลังทั้งหมดและจินตนาการถึงความกลัวที่ใหญ่ที่สุดของเซโนฟัสและสภาจันทรา ความกลัวที่จะถูกเปิดโปง ทันใดนั้นเงาสะท้อนแห่งความกลัวก็พุ่งออกจากแขนของเอเดนอย่างรุนแรง มันแปรสภาพเป็นใบหน้าของเซโนฟัสที่กำลังกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าเงาพุ่งชนประตูเหล็กกล้าอย่างจัง เปรี้ยง!!! เกิดเสียงดังกึกก้อง พลังงานที่พุ่งชนทำให้ยันต์ผนึกโบราณที่สลักบนประตูสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง และประตูเหล็กกล้าขนาดใหญ่ก็ เลื่อนเปิดออกอย่างเชื่องช้าเผยให้เห็นแสงสว่างจ้าของยามเช้าที่ส่องมาจากอีกด้าน "มันเปิดแล้ว!" คลีโอตะโกน แต่ก่อนที่พวกเขาจะก้าวผ่านไป พลังเวทที่รุนแรงก็ปะทะเข้าใส่พวกเขาจากทางด้านหลัง "หยุดอยู่ตรงนั้นนะ! เจ้าหนูแห่งความว่างเปล่า!" เซโนฟัสยืนอยู่ตรงทางเข้าปล่องควันแห่งปราชญ์ ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและอำนาจชั่วร้าย อสูรประจำตัวของเขา ไททันแสงจันทร์ ยืนอยู่ข้างๆ มันคือสิ่งมีชีวิตที่แฝงไว้ด้วยเวทมนตร์บริสุทธิ์ แต่ภายใต้การควบคุมของเซโนฟัสมันกลับดูน่ากลัวอย่างประหลาด "เจ้าจะไม่ได้หนีไปพร้อมกับความลับของข้า" เซโนฟัสคำราม "เตรียมตัวถูกผนึกไปกับภูตจันทราของเจ้าได้เลย!"