บทที่ 6: การต่อสู้แห่งแสงและเงา

ทางออกสู่เขตชายแดนอยู่เบื้องหน้า แต่เซโนฟัสยืนขวางทางไว้ อสูรประจำตัวของเขา ไททันแสงจันทร์ ซึ่งเป็นร่างยักษ์ที่ประกอบขึ้นจากผลึกสีขาวและพลังงานแสงบริสุทธิ์ ได้ย่างกรายเข้ามาในโถงใต้ดิน มันสูงใหญ่จนเกือบชนเพดานหิน "เจ้าคิดหรือว่าพลังต่ำช้าที่ใช้ความกลัวเป็นเครื่องมือ จะเอาชนะแสงบริสุทธิ์ที่ควบคุมความหวังของผู้คนได้?" เซโนฟัสเยาะหยัน เอเดนรู้ว่าเขาไม่มีทางสู้กับไททันแสงจันทร์ได้ตรงๆ พลังอัญเชิญของเขาอ่อนแอลงมากจากการถูกผนึก และพลังของไททันแสงจันทร์นั้นเป็นปฏิปักษ์โดยตรงกับเงาสะท้อน "คลีโอ! รีบไปก่อน!" เอเดนตะโกน "ข้าไม่ทิ้งเจ้าไว้ที่นี่แน่!" คลีโอตอบอย่างมุ่งมั่น นางร่ายเวทมนตร์อย่างรวดเร็ว เวทมนตร์แห่งการฟื้นฟูของนาง ไม่ได้มีไว้เพื่อโจมตี แต่มันพุ่งเป้าไปที่ยันต์ผนึกที่ประดับอยู่บนเกราะของไททัน "ไร้สาระ!" เซโนฟัสหัวเราะ "เวทมนตร์ซ่อมแซมของเจ้าทำอันตรายอะไรข้าไม่ได้หรอก!" แต่คลีโอไม่ได้พยายามทำลาย เธอกำลังพยายามฟื้นฟู ความเสียหายที่เกิดขึ้นกับยันต์ผนึกระหว่างที่เอเดนใช้เงาสะท้อนพุ่งชนประตู ยันต์เหล่านั้นจึงเริ่มมีรอยร้าวและส่องแสงวูบวาบอย่างควบคุมไม่ได้ 'นั่นแหละ คลีโอ! จงทำให้พลังควบคุมของมันไม่เสถียร!' เสียงไซรัสเร่งเร้าในจิตใจของเอเดน เอเดนเข้าใจแผนของคลีโอ เขารู้ว่าต้องทำให้ไททันแสงจันทร์สูญเสียการควบคุมอย่างสมบูรณ์ "เซโนฟัส!" เอเดนตะโกนเรียกชื่อชายชราด้วยความเกลียดชัง "อำนาจของท่านไม่ใช่แสงสว่าง! มันคือเงาที่ซ่อนอยู่ใต้คำโกหก!" เอเดนเพ่งสมาธิไปที่ความกลัวของไททันแสงจันทร์ เอง ซึ่งเป็นสิ่งมีชีวิตที่ถูกบงการให้บริสุทธิ์แต่แรกเริ่ม มันต้องมีความกลัวที่ซ่อนอยู่! 'จงอัญเชิญความกลัวของมัน เอเดน! มันถูกควบคุมมานาน... มันต้องกลัวการเป็นอิสระ!' ไซรัสแนะนำ เอเดนรวบรวมพลังเงาสะท้อนทั้งหมดที่เหลืออยู่ เขาสั่งให้เงาดำพุ่งเข้าใส่ไททันแสงจันทร์ทันที มันไม่ได้แปรสภาพเป็นอสูร แต่แปรสภาพเป็นกุญแจและห่วงโซ่ที่ขาด ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของ อิสรภาพที่ไททันหวาดกลัว ทันใดนั้น ไททันแสงจันทร์ก็หยุดชะงัก ร่างกายผลึกของมันสั่นเทิ้มด้วยความสับสน เซโนฟัสรู้สึกถึงพลังควบคุมที่หลุดลอยไปอย่างรวดเร็ว "หยุดนะ! เจ้าหนู!" ในชั่วพริบตาที่ไททันแสงจันทร์ลังเลและกำลังแตกสลาย เวทมนตร์ฟื้นฟูของคลีโอก็ทำงานอย่างสมบูรณ์ นางใช้มันซ่อมแซมรอยร้าวบนยันต์ผนึกของประตู แต่ไม่ ใช่ของไททัน! เปรี้ยง! ประตูเหล็กกล้าโบราณที่เปิดอยู่นั้น ถูกผนึกอีกครั้งอย่างรวดเร็วโดยคลีโอเอง ทำให้เซโนฟัสและไททันแสงจันทร์ถูกแยกออกจากพวกเขาอย่างสิ้นเชิง "เจ้าทำอะไรลงไป!" เอเดนตะลึงกับสิ่งที่คลีโอทำ "ข้าไม่ได้ปิดทางหนี!" คลีโอรีบอธิบาย "ข้าผนึกเซโนฟัสไว้ด้านหลัง! ตอนนี้เราอยู่ในพื้นที่ปลอดภัยแล้ว!" พวกเขาอยู่หน้าประตูเหล็กกล้าอีกบานที่อยู่ตรงข้าม ซึ่งเป็นทางออกสู่โลกภายนอกอย่างแท้จริง ทันใดนั้นเสียงคำรามของไททันแสงจันทร์ก็ดังทะลุประตูเหล็กกล้ามา พร้อมกับการสั่นสะเทือนของโถงใต้ดิน เซโนฟัสกำลังพยายามทำลายผนึกที่คลีโอเพิ่งสร้างขึ้น "ไปเถิดเอเดน! ข้าไม่รู้ว่าผนึกจะทนทานได้นานเพียงใด!" คลีโอเร่งเร้า เอเดนหันมองประตูเหล็กกล้าที่สอง ซึ่งมีตราสัญลักษณ์แตกต่างกัน มันถูกปลดล็อกอยู่แล้ว พวกเขารีบวิ่งผ่านประตูนั้นออกไป ทันทีที่พวกเขาออกไป ประตูเหล็กกล้าบานที่สองก็ปิดลงเองตามกลไกโบราณ ทิ้งให้พวกเขาอยู่ในอุโมงค์แคบๆ ที่นำไปสู่แสงสว่างของโลกภายนอก เอเดนรู้สึกถึงอากาศบริสุทธิ์ที่ไหลเวียนเข้ามา มันคืออากาศของเสรีภาพที่เพิ่งได้มา 'ดีมาก พวกเจ้าหนีรอดมาได้' เสียงของไซรัสแผ่วลงเล็กน้อย 'แต่การเดินทางของพวกเจ้าเพิ่งเริ่มต้น การตามล่าจะตามมาอย่างรวดเร็ว จงมุ่งหน้าสู่ที่ที่ผู้คนไม่เชื่อในอำนาจของสภาจันทรา...' แสงสว่างจ้าของยามเช้าส่องเข้าตาพวกเขา เอเดนมองคลีโอซึ่งอยู่ในชุดทำงานของหอจดหมายเหตุ แต่ตอนนี้กลายเป็นชุดของกบฏแล้ว "เราจะไปที่ใดกันเล่า คลีโอ?" เอเดนถาม "เขตที่ราบสูงทางเหนือ" คลีโอตอบด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหวังและอันตราย "ที่นั่นมีเมืองแห่งการค้าที่ไม่ขึ้นตรงต่อสภาฯ เราอาจหาคำตอบเพิ่มเติมได้จากที่นั่น... และที่นั่นเอง เจ้าจะต้องเรียนรู้ที่จะควบคุมพลังเงาสะท้อนของเจ้าให้ได้ก่อนที่พวกเขาจะตามมา"