“พี่ครับ ผม...ฮรึก...” ผมยังสะอื้น ยิ่งฟังยิ่งจุกไปทั้งใจ
“ที่พี่กับนีนี่ทำเป็นนิ่งเงียบกับเรื่องที่เกิดขึ้น สุดท้ายก็เพื่อรักษาบรรยากาศจึงตามน้ำเอาใจผู้ใหญ่ไปก่อน รอให้ผ่านงานคืนนี้แล้วค่อยหาทางปฏิเสธกันทีหลัง แต่แกดันใจร้อนทำมันพังลง แกทำให้นีนี่ลำบากใจไม่พอ เธอน่ะพยายามปกป้องความรู้สึกแกอยู่นะ”
“ผมรู้แล้ว ผมเข้าใจแล้ว” ผมเอ่ยออกมาด้วยเสียงแหบพร่า “ผมเข้าใจที่พี่พูดทุกอย่าง แต่พี่ลองมาเป็นผมบ้างสิ จะให้ผมทนเห็นคนอื่น ๆ พูดสนับสนุนพี่กับแฟนตัวเองว่าเหมาะกันราวกิ่งทองใบหยกแบบนั้นได้ยังไง ทุกคำชมทั้งของพ่อแม่เขา รวมถึงพ่อแม่พี่นีนี่มันทำให้ผมเจ็บ แล้วถ้าวันหนึ่งผมพร้อมจะเปิดตัวว่าพี่เขาคือแฟนผม แล้วทุกคนกลับพูดว่าเราไม่เหมาะสมกัน ผมจะทำยังไง”
ความในใจที่ผมเก็บกดไว้ระเบิดออกมา เพราะผมอายุน้อยกว่าเธอ ผมเองก็มีความกลัว กลัวที่จะถูกคนอื่นมองว่ายังเด็ก ไม่เหมาะสมที่จะดูแลชีวิตผู้หญิงคนหนึ่ง..
