“เกิดอะไรขึ้นลูก? แล้วทำไมตาเปอร์ถึง... เมามายเอะอะโวยวายขนาดนั้นกัน” แม่ผมเอ่ยถามใครสักคน ที่แน่ ๆ ไม่ใช่ผมหรอก ผมแทบจะคอพับลงโต๊ะอยู่แล้ว
“ตาวิน ยัยด้า เกิดอะไรขึ้นกับน้อง” เสียงของแม่เริ่มเข้มขึ้นไปที่พี่ชายกับพี่สาวผม
‘น่าหนวกหู หนวกหูสุด ๆ’
“เปล่าครับคุณแม่...พวกเราแค่นั่งดื่มกันเฉย ๆ ครับ” พี่วินเหมือนพยายามจะแก้สถานการณ์ให้ผม แต่ดูเหมือนจะไม่ทันการ
“วินอย่าโกหกแม่...ตาเปอร์แม้จะเมาแค่ไหนก็ไม่เคยขึ้นเสียงแบบนี้ บอกมาน้องเป็นอะไร” คุณแม่ถามซ้ำ
“นั่นสิคะคุณแม่ ด้าเลยโมโหยึดแก้วเหล้าของน้องมา แต่น้องก็โวยวายใส่ด้าเนี่ยแหละค่ะ” พี่ด้าฟ้องพลางส่ายหน้าระอานั่นมองผม พี่วินเห็นท่าไม่ดี รีบเข้ามาประคองร่างผมที่เริ่มทรงตัวไม่อยู่ เพียงแบกผมขึ้นร่างผมก็เริ่มโงนเงนเล็กน้อย
“เดี๋ยวผมพาน้องกลับห้องเองครับแม่ สงสัยน้องคงเพลียเห็นว่าทั้งโปรเจคจบและก็ที่ฝึกงาน” พอผมได้ยินว่าพี่วินจะพาผมกลับผมก
