“นีนี่ลูกแม่...กว่าจะลงมาได้นะ” แม่ของฉันเอ่ยปรามที่ฉันลงมาช้า
“ขอโทษค่ะคุณแม่ พอดีเพลียมากจริง ๆ” ฉันหันไปตอบแม่ด้วยใบหน้ารู้สึกผิด
“นี่ขนาดลูกคุณพี่บอกว่าเพลีย นอนน้อย แต่ออร่าความสวยกลับเต็มเปี่ยม เลยนะคะ” คุณหญิงกมลยิ้มเอ่ยปากชมฉัน เอาซะฉันไปต่อไม่เป็น
ฉันนั่งลงข้าง ๆ แม่ นั่งอย่างสงบเสงี่ยมทานอาหารเงียบ ๆ ขณะที่แม่ของฉันกับคุณหญิงกมลก็เม้าท์กันไม่หยุด
“ว่าแต่ลูกชายคุณน้องยังไม่มีอีกเหรอ เจ้างานนะนั่น”
“มาแล้วค่ะคุณพี่ ตอนนี้กำลังวุ่นอยู่ในครัวค่ะ อาหารบนโต๊ะที่ทานกันนี่ก็ฝีมือเจ้าลูกชายของคุณน้องหมดเลยนะคะ”
“โห...จำได้ว่าตอนเด็ก ๆ ลูกชายคนโตของคุณน้องสุภาพมาก ไม่นึกเลยว่าโตมาจะเก่งรอบด้านแม้กระทั่ง...ทำอาหาร”
“ใช่ค่ะ ต่างจากลูกคนเล็กลิบลับ รายนั้นแสบซนตั้งแต่เด็ก จนตอนนี้ก็ยังหัวรั้น ดีหน่อยที่เขาเรียนเก่งมาก” คุณหญิงกมลหัวเราะ
ฉันไม่ได้สนใจบทสนทนาของผู้ใหญ่เท่าไหร่นัก เพราะใ
