“นีนี่...นีนี่” เสียงพี่วินเรียกฉัน ทำให้ฉันหายจากอาการเหม่อ
“คะ? เอ่อ...ขอโทษค่ะตอนนี้ฉันกังวลไปหมดเลยพี่”
“เอาเป็นว่าเราตามน้ำไปก่อนแล้วกัน ตอนนี้เราควรจะรีบเอาอาหารพวกนี้ไปเสิร์ฟก่อน ปล่อยให้ผู้ใหญ่รอนานมันดูไม่ดีเอา” พี่วินกระซิบเสียงก่อนจะเริ่มจัดจานใส่ถาดให้ฉันและเขานำไปเสิร์ฟ
ฉันพยักหน้ารับเห็นด้วย ตอนนี้สมองฉันตื้อจนคิดหาทางออกไม่ได้ ฉันจึงได้แค่เพียงทำตามที่พี่วินแนะนำเท่านั้น ช่วยเขาถือถาดอาหารเดินตามออกไป
ทว่า...เพียงแค่เดินออกประตูหน้าคฤหาสน์ ขาของฉันอ่อนปวกเปียกจนแทบร่างจะทรุดลงไปกองกับพื้นทรายขาวละเอียดนี่ ดีนะว่ายังคงประคองตัวเองไว้ได้ ถาดอาหารในมือสั่นระริกจนอาหารเกือบหก
ทำไมนะเหรอ...ก็เพราะโต๊ะที่ผู้ใหญ่นั่งกันนั้นมีแขกมาเพิ่มอีกสองคน เป็นคนที่ฉันภาวนาต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ว่าไม่อยากให้เขาปรากฏตัวที่นี่ แต่แล้วมันก็ไม่เป็นผล เพราะ...คอปเปอร์นั่งอยู่ตรงหน้าฉันแล้ว
คอปเปอ
