[สวนหน้าคอนโด]
ฉันเดินลงมาจากคอนโดด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย จนเห็นร่างของพี่วิทย์ยืนชะเง้อรอยู่ใต้แสงไฟในสวนหน้าคอนโด พอเขาเห็นฉัน เขาก็รีบก้าวเข้ามาหาทันทีด้วยใบหน้าที่พยายามฝืนยิ้มให้กัน
“นีนี่...พี่นึกว่าหนูจะไม่ลงมาคุยกับพี่ซะแล้ว”
“มาเรียกนีนี่ว่าหนูได้ยังไงคะ... แล้วนี่มีอะไรก็รีบพูดมาค่ะ ฉันมีเวลาไม่มาก” ฉันกอดอก เว้นระยะห่างอย่างชัดเจน และที่สำคัญมันจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะได้คุยกัน
“นีนี่...พี่คิดได้แล้วจริง ๆ ครับ ว่าไม่มีใครดีเท่านีนี่ของพี่อีกแล้ว” เขาพยายามคว้ามือฉันไปแต่ฉันก็สะบัดทิ้งด้วยความไม่ใยดี
“ถุย!!! พี่อย่ามาพูดอะไรที่มันเปลืองน้ำลายดีกว่าค่ะ”
“ที่ผ่านมาพี่หลงผิดไปแล้วจริง ๆ พี่คิดว่าพี่เก่ง พี่หาเงินได้เอง แต่พอไม่มีนีนี่คอยช่วย คอยซัพพอร์ต ทุกอย่างมันก็พังไปหมด เด็กนั่นก็เอาแต่ขอเงินพี่ พี่คิดถึงวันเก่า ๆ ของเรานะ สี่ปีที่ผ่านมาเรารักกันมากไม่ใช่รึไง” ฉันเค
