[ภายในห้อง]
หลังจากที่ฉันกับคอปเปอร์กลับมาถึงห้อง ทันทีที่ปิดประตูลง ตัวฉันแทบจะสติหลุด พะวักพะวงรีบจูงคอปเปอร์มานั่งที่โซฟา
“นั่งรอตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวพี่มา”
“จะไปไหนล่ะ”
“หากล่องยาแปบ”
จากนั้นฉันก็วิ่งวุ่นหากล่องปฐมพยาบาลจนข้าวของกระจุย ฉันจำได้ว่าตอนย้ายมาใหม่ ๆ แม่กำชับกับฉันเสมอว่าห้องต้องมีกล่องพยาบาลไว้กรณีฉุกเฉิน และฉันก็ทำตามคำสั่ง แต่ก่อนเห็นมันบ่อย ๆ มาตอนนี้พอจำเป็นต้องใช้กลับจำไม่ได้ว่ามันอยู่ไหน ให้ตายเถอะ แถมตอนนี้…ใจฉันก็เต้นรัว มือไม้สั่นไปหมด
“อ่ะ...อยู่นี่เอง เฮ้อ...” ฉันรีบคว้ากล่องปฐมพยาบาลที่เก็บไว้ในตู้เก็บของและรีบไปหาคอปเปอร์ที่นั่งรออยู่
“คอปเปอร์ นายอยู่นิ่ง ๆ นะพี่จะทำแผลให้” ฉันหย่อนตัวลงนั่งข้าง ๆ เขา มือที่ถือสำลีชุบน้ำเกลือสั่นจนฉันคุมไม่อยู่ จนต้องใช้อีกมือตีมือตัวเองเพื่อเรียกสติ ยิ่งฉันเห็นแผลเขาที่หน้าเป็นแผลเพราะโดนต่อยทีเผลอใจฉันยิ่งเจ็บจนอยากจะ
