หลังจากที่ฉันอาบน้ำแต่งตัว จัดกระเป๋าตัวเองเรียบร้อยแล้ว ฉันก็ลากกระเป๋าลงมาที่ห้องโถงซึ่งมีกระเป๋าของคุณพ่อคุณแม่วางอยู่ไว้ก่อน และเดินไปสมทบพวกท่านที่โต๊ะอาหาร โดยที่พ่อแม่ของฉัน และพ่อแม่ของคอปเปอร์นั่งรวมกันอยู่ก่อนหน้านั้นแล้ว
คุณหญิงกมลส่งยิ้มให้ฉันอย่างอ่อนโยนกว่าทุกครั้งมาให้ทันทีที่เห็นหน้าฉัน
“นั่งก่อนสิจ๊ะ หนูนีนี่” ท่านไม่ใช่แค่เรียกแต่ยังเลื่อนเก้าอี้ให้ฉันนั่งจนฉันเกรงใจทำตัวไม่ถูก
“ขอบคุณค่ะคุณน้า” ฉันตอบรับด้วยรอยยิ้มให้เช่นกัน จากนั้นคุณหญิงกมลก็ตักข้าวต้มหมูร้อน ๆ มาวางตรงหน้าฉันด้วยตนเอง ขณะที่พ่อกับแม่ทานไปก่อนหน้านั้นแล้ว เอาจริง...ฉันเกร็งไปหมดเพราะคุณหญิงกมลทำด้วยตัวเองทุกอย่างให้ฉันเลย ทั้งที่พี่ ๆ แม่บ้านก็ยื่นรายล้อมแท้ ๆ
“ทานเยอะ ๆ นะจ๊ะหนูนีนี่ วันหยุดควรจะได้นอนพักดี ๆ แท้ ๆ แต่ก็ยอมมาร่วมงานวันเกิดตาวินของน้า น้าคงคิดถึงหนูแย่เลย ไว้มีโอกาสมาเยี่ยมน้าอีก
