‘พึ่บ...พึ่บ...พึ่บ...’
เฮลิคอปเตอร์เคลื่อนตัวขึ้นสู่บนฟากฟ้า เสียงใบพัดดังสนั่นหวั่นไหวและค่อยๆ จางหายไป ทิ้งไว้เพียงเสียงหัวใจเต้นของฉันที่อยู่ท่ามกลางความเงียบรอบข้าง
ฉันนั่งทรุดตัวนั่งลงหน้าเต้นท์กุมมือภาวนาขอให้เขาปลอดภัย
“ลูกจ๊ะ ปะป๊าจะต้องปลอดภัยกลับมาหาเราแน่นอน แม่เชื่อแบบนั้น” ฉันบ่นพึมพำออกมาเพราะคิดว่าไม่มีใครอยู่แถวนี้ แต่แล้วนั้น เสียงอุทานจากด้านหลังก็ดังขึ้น
“นีนี่...เมื่อกี้เธอว่าอะไรนะ ลูกงั้นเหรอ” เสียงพี่กรณ์โพลงดังขึ้นทำให้ฉันตกใจ รีบยื่นไปอุดปากเขาไว้
“ชู่ว~~~ พี่อย่าเสียงดังได้ไหมคะ อั่ก...” ขณะที่ยืนขึ้นปิดปากพี่กรณ์กะทันหัน ฉันก็หน้ามืดทันทีจนเซ ดีหน่อยที่พี่กรณ์ตั้งสติได้แล้วรับฉันไว้
“นั่งก่อน ๆ” พี่กรณ์แสดงสีหน้าตกใจมากและค่อย ๆ ประคองให้ฉันนั่งลงช้า ๆ
“ขอบคุณค่ะ” ฉันเงยหน้าสูดหายใจลึก ๆ จนรู้สึกดีขึ้นไม่น้อย แต่ว่านะ...ใบหน้าของพี่กรณ์สิจ้องเขม็งไม่วาง
