ดวงตาที่ปิดสนิทค่อย ๆ รับรู้ได้ถึงสีขาวโพนเล็ก ๆ ลอดผ่านเข้ามาผ่านเปลือกตา สติที่ดับวูบค่อย ๆ จุดประกายให้ฉันรู้สึกตัวขึ้นทีละนิด ฉันพยายามปรือตาที่หนักอึ้งขึ้นมา แต่ก็ไม่สามารถจะลืมตาตื่นได้เต็ม ๆ สักที
“เหนื่อยจัง หายใจยังลำบากเลย” ฉันพึมพำออกมาเบา ๆ มองฝ้าเพดานสีขาวสักครู่ เพื่อเรียกสติให้ตื่นเต็มที่
“ที่นี่...โรงพยาบาลสินะ” เพราะฉันเห็นขวดน้ำเกลือที่อยู่ตรงเหนือหัว ย้ำให้ฉันรู้ว่าฉันไม่ได้อยู่บนดอยนั่นอีก แต่แล้วจู่ ๆ ภาพของคอปเปอร์ตอนนอนอยู่บนเปลสนามทำให้ฉันเผลออุทานออกมาพร้อมกับลุกขึ้นอย่างฉับไว
“คอปเปอร์...คอปเปอร์อยู่ไหน อั่ก...” อาการวิงเวียนยังมีอาการอยู่ ทำให้ฉันต้องทรุดตัวกลับไปนอน พ่อกับแม่ของฉันที่นั่งเฝ้าอยู่ตรงโซฟาเงียบ ๆ ถึงกับตกใจวิ่งแจ้นมาข้างเตียง
“เป็นอะไรไปลูก ไม่สบายตรงไหนรึเปล่า บอกแม่นะ” แม่ฉันทำหน้าเหยเกมาก ก่อนจะหันไปหาคุณพ่อของฉัน “คุณคะ...ตามหมอมาอีกทีดีไหม
