พี่วินเดินมาส่งฉันถึงหน้าห้อง เราสองคนถอนหายใจเป็นทางยาวพร้อม ๆ กันออกมา
“เฮ้อ...” “เฮ้อ...” สีหน้าเราเต็มไปด้วยความหนักใจ
“เอาไงดีคะ...พี่วิน เรื่องมันชักจะเลยเถิดแล้วนะ”
“พี่ก็กำลังหาโอกาสอยู่ แต่จะให้เราปฏิเสธหน้างานทันควันหักหน้าผู้ใหญ่ก็ไม่ได้”
“แต่ว่า...พี่ก็เห็นนี่คะว่าท่าทีของคอปเปอร์...นะ...น่ากลัวขนาดไหน”
“ก็เพราะเห็นนั่นแหละถึงหนักใจ เจ้านั่นจะเดินมาต่อยพี่อยู่แล้วนั่น ไม่มีโอกาสเปิดปากคุยกับมันเลย ผู้ใหญ่ก็เรียกพี่เข้าหาตลอดเพราะเป็นเจ้าของวันเกิดด้วย เฮ้อ...รีบเข้าห้องเถอะ เดี๋ยวคอปเปอร์ยิ่งโมโห...”
“ขอบคุณมากค่ะพี่...”
จากนั้นฉันก็เข้าห้องพักของตัวเองไป...เมื่อเดินเข้ามาในห้องอันดับแรก ฉันเปลี่ยนชุดเดรสสีขาวเป็นชุดเสื้อกล้ามกางเกงขาสั้น ก่อนจะเดินไปยืนที่ระเบียงห้องเหม่อออกไปด้านนอก เห็นเพียงต้นมะพร้าวริมหาดที่ไหวลู่ไปตามลม สมองพยายามคิดหาวิธีอธิบายใหกับคอปเปอร์ แต่ยิ่
