“ฟู่ว~~~” ฉันพ่นลมหายใจออกมา ยืนนตัวเกร็งอยู่หน้าห้องท่านประธาน ในมือกอดแฟ้มเอกสารงบบัญชีของโครงการบ้านจัดสรรที่เพิ่งมีปัญหาไว้แน่น ก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูเข้าไป
“สวัสดีค่ะท่าน นีนี่มาพบ...หืม”
จากตอนแรกที่ฉันเดินเข้ามาด้วยท่าทีสงบเสงี่ยม แต่แล้วเมื่อเห็นว่าท่านอยู่กับแขก ฉันก็เบิกตาโพล่งน่ะสิ...ทำไมนะเหรอ ก็แขกของท่านประธานคือ พ่อแม่ฉันเอง
“พ่อ!!! แม่!!! มาทำอะไรที่นี่คะเนี่ย” ฉันโพล่งออกมาด้วยความลืมตัวไปซะสนิทว่าท่านประธานก็นั่งอยู่ที่โซฟา ในขณะที่พ่อแม่ของฉันก็จิ๊บน้ำชา แถมยังแต่งตัวผู้ดี๊ผู้ดี ทั้งที่ปกติอยู่บ้านแทบจะเป็น ยัยป้ากับตาแก่มอซอที่บ้าน
“อ้าวลูก มาแล้วงั้นเหรอ นั่งลงก่อนสิ” แม่กวักมือเรียกฉันพลางยิ้มเหมือนไม่ได้รู้สึกตกใจอะไร
ฉันเดินไปนั่งลงข้าง ๆ คุณแม่ด้วยความสับสน นัยน์ตาเหลือบมองท่านประธานที่ปกติน่าเกรงขาม แต่ตอนนี้กลับนอบน้อมและให้ความเกรงใจพ่อแม่ของฉันอย่างผิดป
