(ณ ที่ทำงาน)
“อรุณสวัสดิ์ค่ะทุกคน...” ฉันหน้าชื่นตาบาน เดินเข้าตึกด้วยอารมณ์ดีสุด ๆ ตอนนี้เหมือนโลกทั้งใบของฉันเป็นสีชมพู แม้แต่กาแฟดำโนน้ำตาลของฉัน เพียงจิ๊บไปอึกก็รู้สึกหวานได้
‘ใช่ค่ะ ฉันหน้ามืดตาบอดเพราะความรักไปแล้ว’
กระทั่ง...ที่เดินเข้าแผนกบัญชีด้วยรอยยิ้มแป้น อิตั้นเพื่อนเกย์ร่วมงานที่เจอเมื่อไหร่ก็พร้อมจิก กับมิ้มเพื่อนรักเพื่อนร้าย ถึงกับชะงักแล้วหันหน้ามองกันก่อนจะจ้องมองมาที่ฉันเป็นจุดรวมสายตา
“เอ๋...เพื่อนรักทั้งสอง มองหน้าฉันทำไมคะ หรือว่าหน้าฉันมีอะไรติดอยู่” ฉันมองพวกนางด้วยความงุนงง แต่แล้ว ทั้งสองคนกลับพยักหน้างึก ๆ ตอบกลับมา
“มีอะไรติดจริง ๆ ด้วยแหละ ยัยมิ้มมึงเห็นไหม”
“เออ ฉันเห็นเหมือนกันอิตั้น” สองคนนั้นพูดกันเป็นปี่เป็นขลุ่ยจนฉันพยายามลูบหน้าตัวเองว่าจะมีอะไรติดหน้าจริง ๆ ก่อนจะหันหน้าถาม
“หายรึยัง ไอ้ที่ติดหน้าเนี่ย”
“ยัง” “ยัง” ทั้งอิตั้นและยัยมิ้มตอบพร้อ
