เจ้าของห้องเสยผมตนเองขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ รอบนี้ตั้งใจจะไม่เซนเซอร์หน้าไอ้อาจารย์บ้านี่
จะได้ดังกันพลุแตกทั้งคู่
“เอยเอย!!”
เสียงดังโหวกเหวกจากในห้องนอนเรียกความสนใจจากคนทำหน้าเบื่อหน่ายให้หันไปมอง
“อะไร!!” เจ้าของชื่อตะโกนตอบอย่างไม่ยอมแพ้
หรืออีนั่นมันจะยัดฟองน้ำเต็มนมเลยผิดหวัง
“มันอยู่ไหน ในห้องไม่เห็นมีใครเลย”
“...!!” นักศึกษาสาวตกใจจนนั่งไม่ติดพื้น เดินกระแทกเท้าเข้าไปอย่างไม่เชื่อว่าจะเป็นเรื่องจริง
มันจะหายไปได้ยังไง แดกน้ำหมดขวดขนาดนั้น
“ก็นอนอ้าอยู่บนเตียงนั่นไง! ถ้าเป็นงูจงอางป่านนี้มัน...มะ มันหายไปไหน!!”
ไม่มีจริงๆ ด้วย
ไร้เงาของร่างบางนอนสลบไสลบนเตียงอย่างเมื่อสิบนาทีก่อน เธอสับสนไปหมด มั่นใจว่าไม่ได้หลอนยาหรือกำลังเมา
ซิดนีย์มาที่นี่จริงๆ หลักฐานก็คือกระเป๋าหนังแบรนด์เนมของมันยังวางอยู่ที่โซฟาอยู่เลย
“มึงโกหกกูปะเนี่ย!!” อาจารย์หนุ่มโยนกล้องลงเตียงด้วยความหงุดหง
