“อีกนิดนะครับ ยังไม่อิ่มเลย” ใบหน้าหล่อเหลาซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น มือหนาลูบไล้ไปตามผิวเนื้อเนียนนุ่ม แก่นกายแข็งขึงยังคงบดเบียดอยู่กับกลีบกุหลาบฉ่ำน้ำในจังหวะเนิบช้า เสียงครางในลำคอที่บ่งบอกว่าพึงพอใจของคนตัวโตดังอยู่เป็นระยะ
“อื๊อ! พอแล้วค่ะ ขวัญจะรีบอาบน้ำแต่งตัว เดี๋ยวไปไม่ทันกินข้าวเที่ยงกับคุณแม่นะคะ” เพียงขวัญพยายามกระถดสะโพกหนี มือบางดันบ่าแกร่งด้วยน้อยนิดที่เหลืออยู่
“ฮื้อ! อย่าขัดใจสิครับ” คนขี้เอา...แต่ใจบอกเสียงเข้ม เพียงขวัญถอนหายใจเบาๆ
“ขวัญเหนื่อยแล้วนะคะ ไม่เอาอีกแล้วนะคะคุณเหม”
“ใจร้าย ทำให้รักให้หลงแล้วก็มาผลักไสไล่ส่ง” เหมันต์ผงกศีรษะขึ้นสบตากลมโต แล้วเอ่ยถ้อยคำกล่าวหาด้วยใบหน้าเศร้าน่าสงสาร
“ที่นี่บ้านคุณเหม ไม่ใช่บ้านขวัญซะหน่อย ขวัญไม่มีสิทธิ์ผลักไสไล่ส่งคุณเหมหรอกค่ะ” ความเจียมตัวของคนพูดทำให้ดวงตาคมดุจ้องมองเธอนิ่ง หญิงสาวผู้ไม่รู้ว่าตัวเองพูดอะไรผิดถึงกับหน้าเจื่อ
