กลิ่นยาฆ่าเชื้อลอยปะปนอยู่ในอากาศภายในห้องพักฟื้นระดับวีไอพีของโรงพยาบาลในเครือตระกูลหลง หลงไคเหรินในชุดคนไข้กำลังนอนพิงพนักเตียงด้วยใบหน้าซีดเซียว สายน้ำเกลือเจาะอยู่ที่หลังมือหนา แม้จะป่วยหนักจนแทบไม่มีแรงแต่ริมฝีปากหยักกลับคลี่ยิ้มกว้าง เพราะรอบเตียงมียาลดไข้ชั้นดีกำลังส่งเสียงเจื้อยแจ้วอยู่
“ป๊าเพนกวินเจ็บไหมคะ... ตอนคุณหมอเอาเข็มจิ้มมือป๊า เคธี่เห็นแล้วเจ็บแทนเลย” แม่หนูน้อยเคธี่เกาะขอบเตียง ทำหน้ามุ่ยชี้ไปที่สายน้ำเกลือ
“ไม่เจ็บเลยครับ ป๊าเก่งจะตาย แคร่กๆ” เควินตอบยิ้มๆ แต่ก็หลุดไอออกมาจนหน้าแดง
“ป๊าดื่มน้ำครับ” คาร์ลที่ยืนอยู่อีกฝั่ง รีบประคองแก้วน้ำที่มีหลอดดูดจ่อไปที่ริมฝีปากของคนเป็นพ่ออย่างรู้งาน เด็กชายทำหน้าขรึมแต่แววตาเต็มไปด้วยความห่วงใย “ป๊าต้องกินน้ำเยอะๆ จะได้หายไวๆ ครับ”
“ขอบคุณมากครับลูกชายป๊า” เควินดูดน้ำไปอึกใหญ่ ยกมือข้างที่ว่างลูบหัวคาร์ลเบาๆ
“แอ้! ปา! ป๊า!” ไค
