ห้องนอนหลงเทียนอี้...
“ปะป๊าขา...”
เสียงหวานใสเจื้อยแจ้วดังขึ้นพร้อมร่างกลมของน้องเคธี่ขยับเข้ามากอดแขนซ้ายของผู้เป็นพ่อ ซุกใบหน้าจิ้มลิ้มลงกับลาดไหล่กว้างอย่างออดอ้อน
“ปะป๊าขาาา~”
ไม่ยอมน้อยหน้าเสียงเล็กๆ ของน้องไคลีย์ก็ดังประสานขึ้นทางฝั่งขวา แม่หนูน้อยขยับตัวเข้ามาซุกแผงอกแกร่ง ท่อนขาสั้นๆ พาดก่ายเกยทับลงบนหน้าท้องเป็นลอนของผู้เป็นพ่ออย่างถือวิสาสะ
สิงห์เฒ่าวัยสี่สิบกว่าถูกขนาบซ้ายขวาด้วยก้อนแป้งนุ่มนิ่มกลิ่นสตรอว์เบอร์รีจนขยับตัวแทบไม่ได้... แต่แทนที่จะรำคาญ นัยน์ตาคมดุกลับทอประกายอ่อนโยนเต็มไปด้วยความรัก
เทียนอี้สอดวงแขนแกร่งโอบกอดร่างเล็กของลูกสาวทั้งสองคนไว้แนบอก กดจูบลงบนกระหม่อมบางเคธี่และไคลีย์สลับกันอย่างเอ็นดู
คนแก่มีลูกเล็ก... อาการเห่อลูกมันก็มักจะรุนแรงเป็นสิบเท่าแบบนี้นี่แหละ
“ว่าไงครับเจ้าหญิงของป๊า... ดึกแล้วทำไมยังไม่หลับอีก หืม?” เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำนุ่มนว
