ชดใช้ค่าเสียเวลา (NC)

“ละ... แล้วคุณต้องการอะไรคะ?” กลั้นใจถามเสียงเบาหวิวทั้งที่ในใจเริ่มมีลางสังหรณ์ไม่ดี เควินใช้ปลายนิ้วเชยคางมนพิจารณาริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อที่สั่นระริก ก่อนจะแสยะยิ้มที่ทำให้หัวใจดวงน้อยหล่นไปอยู่ที่ตาทุ่ม “ตัวเธอ” “คะ? อื้อ!!!” ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะได้ประมวลผลคำพูดนั้น ริมฝีปากหยักร้อนผ่าวก็ประกบลงมาปิดปากอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว ไม่ใช่จูบที่อ่อนหวาน... แต่เป็นจูบที่เรียกร้อง จาบจ้วง และเอาแต่ใจ เขาบดขยี้ริมฝีปากเธอเพื่อลิ้มรสความหวานที่เขาถูกใจตั้งแต่แรกเห็น ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปพันเกี่ยวลิ้นเล็กอย่างชำนาญ จนเธอหัวหมุนและอ่อนระทวยคาอกแกร่ง เขาถอนจูบออกเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กเริ่มหายใจไม่ทัน นัยน์ตาพราวระยับไปด้วยความต้องการที่ปิดไม่มิด “เธอพูดเองนะว่ายอมทุกอย่าง...” มือหนารวบเอวบางเข้ามาชิดตัว ก่อนจะพยักหน้าไปทางรถสปอร์ตคันหรูที่จอดรออยู่หน้าปากซอย “... คืนนี้เธอต้องชดใช้ค่าเสียเวลาให้ฉัน” “ตะ... แต่ว่า...” ฮานะพยายามจะเอ่ยปฏิเสธ มือเล็กยันแผงอกแกร่งไว้สุดแรง เสียงหวานสั่นเครือด้วยความหวาดกลัว “หนูไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น... ให้หนูชดใช้เงินให้คุณได้ไหมคะ” “ฉันรวยล้นฟ้า... เงินของเธอฉันไม่สน” เควินเอ่ยเสียงเย็นชา นัยน์ตาคมดุจเหยี่ยวจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นระริก “ฉันสนแค่สิ่งที่ฉันอยากได้... และตอนนี้ฉันอยากได้ ‘ตัวเธอ’ ” “ไม่... หนูไม่ไป... ปล่อยหนูนะ!” ฮานะรวบรวมความกล้าเฮือกสุดท้ายขืนตัวไว้ ไม่ยอมก้าวเดินตามแรงฉุด “เลือกเอา...” เควินหยุดเดินหันมาแสยะยิ้มร้ายกาจที่ทำให้ขนอ่อนลุกชัน บีบต้นแขนเธอแน่นขึ้นจนเจ็บ “จะขึ้นรถไปกับฉันดีๆ หรือจะยืนรออยู่ตรงนี้ ให้ไอ้พวกสวะนั่นวนรถกลับมาลากเธอไปรุมโทรม?” คำขู่นั้นเปรียบเสมือนค้อนปอนด์ที่ทุบลงกลางใจ ฮานะหน้าซีดเผือด หันมองกลับไปที่ตรอกมืดสลัวด้านหลังด้วยความหวาดผวา ความมืดมิดดูน่ากลัวจับใจ... เทียบกับปีศาจร้ายตรงหน้าอย่างน้อยเขาก็ดูดีกว่าพวกเดรัจฉานพวกนั้น “ขึ้นรถซะ! อย่าให้ฉันต้องหมดความอดทน” เสียงตวาดกร้าวทำเอาหญิงสาวสะดุ้งโหยง น้ำตาเม็ดโตไหลลงมาอาบแก้มด้วยความอัดอั้นตันใจ สุดท้าย... ก็จำใจต้องก้าวขาที่สั่นเทาขึ้นรถไปอย่างไม่มีทางเลือก... เวลาต่อมา... รถสปอร์ตคันหรูแล่นเข้ามาจอดเทียบท่าหน้าคอนโดระดับอัลตราลักชัวรีริมแม่น้ำ บรรยากาศภายในรถเงียบกริบตลอดทาง มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของหญิงสาวที่นั่งตัวลีบติดประตู ‘ฮานะ’ ในวัย 20 ปี กอดกระเป๋าสะพายใบเก่าไว้แน่น ดวงตากลมโตลอบมองเสี้ยวหน้าคมคายของชายหนุ่มที่เพิ่งช่วยชีวิตเธอไว้ด้วยความหวาดหวั่นผสมชื่นชม เขาหล่อเหลาราวกับเทพบุตร แต่กลิ่นอายความอันตรายที่แผ่ออกมาทำให้เธอรู้ดีว่า... เขาคือ ‘ซาตาน’ ในคราบนักบุญ “ลงมา...” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่งสั้นๆ ฮานะสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบเปิดประตูลงจากรถอย่างว่าง่าย เธอเดินตามแผ่นหลังกว้างเข้าไปในลิฟต์ส่วนตัวที่พุ่งตรงขึ้นสู่ชั้นบนสุดอย่างรวดเร็ว ทันทีที่ประตูห้องเปิดออกความโอ่อ่าหรูหราก็ปรากฏแก่สายตา เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นดูมีราคากว่าชีวิตของเธอทั้งชีวิตเสียอีก ฮานะยืนเก้ๆ กังๆ อยู่หน้าประตู ไม่กล้าก้าวเท้าเข้าไปเหยียบพื้นพรมราคาแพงด้วยรองเท้าผ้าใบที่เปื้อนโคลน “จะยืนบื้ออยู่ตรงนั้นอีกนานไหม? เข้ามา!” เควินถอดเสื้อโยนพาดโซฟาอย่างไม่ไยดี ก่อนจะหันมาดุคนตัวเล็กที่ยังยืนตัวสั่น “ขะ... ขอโทษค่ะ...” ฮานะรีบถอดรองเท้าไว้หน้าประตู แล้วเดินเท้าเปล่าเข้ามาในห้องอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว “ไปอาบน้ำ...” เขาชี้นิ้วไปทางห้องน้ำกว้างขวางที่ผนังเป็นกระจกใส “ล้างคราบพวกนั้นออกให้หมด ฉันไม่ชอบกลิ่นขยะ” “คะ... คือ... หนูไม่มีชุดเปลี่ยน...” “แก้ผ้าออกมา... หรือจะให้ฉันเข้าไปแก้ให้?” เควินเลิกคิ้วถามนัยน์ตาคมกริบกวาดมองเรือนร่างเธอทะลุปรุโปร่งจนฮานะหน้าร้อนวูบ “ปะ... ไปแล้วค่ะ หนูไปเอง” หญิงสาวรีบวิ่งแจ้นเข้าห้องน้ำไปทันที ล็อกประตูแน่นหนา หัวใจเต้นโครมครามจนแทบหลุดออกมานอกอก ‘ฮานะเอ้ย... หนีเสือปะจระเข้ชัดๆ เธอจะรอดจากคืนนี้ไปได้ยังไง’ ผ่านไปครึ่งชั่วโมง... ประตูห้องน้ำค่อยๆ แง้มออกร่างเล็กในชุดคลุมอาบน้ำสีขาวตัวโคร่งเดินก้มหน้าออกมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ กลิ่นสบู่หอมอ่อนๆ ลอยฟุ้งออกมาพร้อมกับไอร้อน เควินที่นั่งจิบไวน์รออยู่ที่ปลายเตียงเงยหน้าขึ้นมอง นัยน์ตาพญาเหยี่ยววาวโรจน์ขึ้นทันที ภาพตรงหน้าคืออาหารอันโอชะชั้นดี... ผิวขาวอมชมพูที่เพิ่งผ่านการขัดถูจนสะอาดสะอ้าน ผมยาวสลวยเปียกหมาดๆ แนบลู่ไปกับแก้มใส ริมฝีปากแดงระเรื่อที่ปราศจากเครื่องสำอางดูน่าจูบกว่าตอนทาลิปสติกเสียอีก “มานี่...” เขาตบที่ว่างข้างตัวเบาๆ ฮานะสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าเดินเข้าไปหาอย่างเชื่องช้า ขาสั่นจนแทบก้าวไม่ออก เมื่อมายืนอยู่ตรงหน้าก็ถูกมือหนากระชากเอววูบเดียวจนล้มลงไปนั่งคร่อมบนตักแกร่ง! “ว้าย!” “ตัวหอมดีนี่...” ชายหนุ่มซุกไซ้ใบหน้าเข้ากับซอกคอขาวทันที สูดดมกลิ่นหอมของสบู่ผสมกับกลิ่นกายสาวบริสุทธิ์อย่างหิวกระหาย “รู้ใช่ไหมว่าต้องทำอะไร?” “ฮึก... คุณ... คุณคะ...” ฮานะตัวแข็งทื่อ น้ำตาคลอเบ้ามือเล็กดันไหล่เขาไว้ “หนู... หนูขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ?” “ว่ามา” เขาเงยหน้าขึ้นมาสบตามือยังคงวนเวียนอยู่ที่เอวคอด “ถ้า... ถ้าหนูยอมคุณคืนนี้... คุณจะปล่อยหนูไปใช่ไหม? หนี้บุญคุณถือว่าหายกันใช่ไหมคะ?” เควินกระตุกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาฉายแววเจ้าเล่ห์ “นั่นมันก็ขึ้นอยู่กับว่า... ‘ลีลา’ เธอจะถูกใจฉันแค่ไหน” พูดจบไม่รอให้เธอต่อรองอีก มือหนากระตุกปมเชือกชุดคลุมอาบน้ำออกอย่างรวดเร็ว! พรึ่บ! สาบเสื้อแยกออกจากกัน เผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่มเกินตัวที่ซ่อนรูปมาตลอด ยอดอกสีหวานชูชันสู้สายตาแอร์เย็นเฉียบ ผิวขาวเนียนละเอียดไร้ที่ติราวกับตุ๊กตา “สวย...” คำชมสั้นๆ หลุดออกมาจากปากทายาทมาเฟียหนุ่ม สายตาโลมเลียไปทั่วร่างเปลือยเปล่าอย่างจาบจ้วง ทำเอาฮานะรีบยกมือขึ้นปิดหน้าอกด้วยความอับอาย “อะ... อย่ามองนะ” “ปิดทำไม? ของดีมีไว้ให้ดู... และให้ ‘กิน’ ” มือแกร่งรวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างตรึงไว้ด้านหลังด้วยมือเดียว ก่อนจะก้มลงครอบครองยอดอกสีสวยทันที “อ๊ะ...” หญิงสาวสะดุ้งเฮือกแอ่นอกรับสัมผัสอย่างไม่คุ้นเคยลิ้นร้อนตวัดเลียวนรอบฐานอก ก่อนจะดูดดึงเม็ดบัวตูมเต่งแรงๆ สลับกับขบกัดเบาๆ อย่างมันเขี้ยว จ๊วบ... จ๊วบ... เสียงดูดกลืนน่าอายดังก้องเควินละเลียดชิมความหวานจากอกอิ่มอย่างใจเย็น มืออีกข้างบีบเคล้นเต้าทรวงนุ่มหยุ่นจนเนื้อปลิ้นออกตามง่ามนิ้ว “อื้อ... คุณ... อ๊ะ... เสียว...” เสียงครางหวานหูเริ่มเล็ดลอดออกมา ฮานะไม่เคยเจอสัมผัสแบบนี้มาก่อนในชีวิต ร่างกายร้อนวูบวาบเหมือนจะเป็นไข้ ขนลุกชันไปทั้งตัว เควินผละใบหน้าออกมามองผลงานที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำลาย เขาแสยะยิ้มพอใจเมื่อเห็นใบหน้าสวยแดงก่ำและสายตาหวานเชื่อมของคนบนตัก “ไวต่อความรู้สึกดีนี่...” กระซิบชิดริมฝีปาก ก่อนจะเอ่ยถามคำถามที่คาใจ “เคยทำหรือเปล่า?” ฮานะชะงักก้มหน้างุดส่ายหน้าเบาๆ “มะ... ไม่เคยค่ะ... หนูไม่เคย...” คำตอบนั้นทำเอาคิ้วเข้มเลิกขึ้นสูง รอยยิ้มบนใบหน้าเควินกว้างขึ้นกว่าเดิม แววตาเป็นประกายวาววับด้วยความถูกใจ “ไม่เคย? ซิงงั้นเหรอ?” “คะ... ค่ะ...” เธอตอบเสียงเบาหวิวอายจนแทบจะมุดดินหนี “หึ... ดี!” เควินหัวเราะในลำคออย่างผู้ชนะ รู้สึกกระชุ่มกระชวยขึ้นมาเป็นเท่าตัว “งั้นก็จำไว้ซะ... ว่าคนแรกของเธอคือฉัน! และฉันจะเป็นคนเดียวที่ได้เข้าไปในตัวเธอ!” สิ้นคำผลักร่างบางให้นอนราบลงไปกับเตียงนุ่ม ก่อนจะตามลงไปทาบทับ แยกเรียวขาขาวออกกว้างแล้วแทรกตัวเข้าไปตรงกลาง “อ๊ะ... อย่าเพิ่ง... หนู... หนูยังไม่พร้อม...” ฮานะพยายามหุบขาหนีด้วยความกลัว แต่เควินไม่ยอมเขาใช้เข่าแกร่งดันแยกขาเธอออก แล้วส่งนิ้วเรียวยาวเข้าไปสำรวจช่องทางรักสีสวยที่ปิดสนิท “แน่นฉิบ...” แค่ปลายนิ้วสัมผัสก็รู้ได้ทันทีว่าเธอพูดความจริงกลีบเนื้อนุ่มปิดสนิทและแห้งผาก บ่งบอกถึงความไร้เดียงสา “เจ็บ... เอาออกไปก่อนได้ไหม... อึก...” ฮานะนิ่วหน้าเมื่อนิ้วสากเริ่มรุกล้ำเข้ามา มันเจ็บและอึดอัด “ชู่ว์... อย่าเกร็งเด็กดี... ผ่อนคลายหน่อย” ชายหนุ่มก้มลงจูบปิดปากเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปพัวพันลิ้นเล็กอย่างช่ำชอง มือหนาค่อยๆ ขยับนิ้วเข้าออกช้าๆ เพื่อเบิกทาง พร้อมกับใช้นิ้วหัวแม่มือบดขยี้ปุ่มกระสันด้านบนเพื่อปลุกเร้า “อื้มมม... อื้อ...” จากความเจ็บเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความวาบหวามแปลกใหม่ ฮานะเริ่มบิดเร่า ร่างกายตอบสนองสัมผัสของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ น้ำหวานสีใสเริ่มไหลซึมออกมาหล่อลื่นนิ้วแกร่ง แจ๊ะ... แจ๊ะ... เสียงเฉอะแฉะเริ่มดังขึ้น เควินยิ้มร้ายเพิ่มจำนวนนิ้วจากหนึ่งเป็นสองและจากสองเป็นสาม ขยับเข้าออกเร็วขึ้นจนร่างบางสั่นคลอน “แฉะแล้วนี่... ร่านใช้ได้เลยนะสำหรับครั้งแรก” คำพูดหยาบโลนทำเอาฮานะหน้าแดงเถือก แต่เธอกลับปฏิเสธไม่ได้เลยว่าสัมผัสของเขามันทำให้รู้สึกดี “พอ... อ๊ะ... พอแล้ว...” “พอเหรอ? ของจริงยังไม่ทันได้เข้าไปเลยนะ” เควินถอนนิ้วออกแล้วจัดการรูดซิปกางเกงลง ควักความเป็นชายที่ขยายตัวเต็มที่จนน่าตกใจออกมา มันใหญ่โตแข็งขึงและดูน่ากลัวจนฮานะตาเหลือก “มะ... ไม่ไหว... มันใหญ่ไป... เข้าไม่ได้หรอกค่ะ” เธอส่ายหน้าพัลวัน ถดตัวหนีจนชิดหัวเตียง “คุณ... หนูเจ็บ... อย่าทำเลยนะ...” “มาถึงขั้นนี้แล้ว... คิดว่าจะหยุดได้เหรอ?” เควินไม่ฟังคำอ้อนวอนจับข้อเท้าเล็กทั้งสองข้างลากกลับมาที่เดิม ยกสะโพกมนขึ้นสูงโดยใช้หมอนรอง ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบซองฟอยล์สีเงินที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงขึ้นมา ใช้ฟันคมฉีกมันออกอย่างชำนาญ แล้วจัดการสวมครอบเครื่องป้องกันลงบนแก่นกายใหญ่โตที่แข็งขึง รูดลงจนสุดโคนอย่างรวดเร็วเพื่อเตรียมความพร้อม เขาขยับตัวเข้าหาอีกครั้ง จ่อส่วนหัวหยักบานสีเข้มเข้าที่ปากทางรักฉ่ำเยิ้มที่ยังคงปิดสนิท “... เจ็บนิดเดียว เดี๋ยวก็เสียวแล้ว” “ไม่! กรี๊ดดดดด!” สวบ! กึก!