"รอนิดรอหน่อยก็ไม่ได้เลยหรือไง"
"ก็ได้ให้เวลาหนึ่งชั่วโมง ถ้าไม่มาภายในหนึ่งชั่วโมงจะไปแล้วนะ"
"ไม่ต้องถึงหนึ่งชั่วโมงหรอก แค่สิบนาทีก็พอแล้ว" ว่าแล้วทอรุ้งก็รีบออกมาที่มอเตอร์ไซค์
เธอขับตรงไปที่บ้านของแพรไหม ที่จริงแพรไหมไม่ได้ขอร้องให้ช่วยเรื่องนี้เลย แต่เพราะความเป็นเพื่อน เห็นว่าเพื่อนกำลังลำบากพอที่จะช่วยได้ก็เลยอยากจะช่วย
ทั้งสามอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านเดียวกัน แต่อยู่คนละซอย
"เขาจะช่วยฉันจริงเหรอ" ที่แพรไหมไม่สนิทกับชนกันต์ เพราะสมัยเด็กไม่ได้เรียนที่โรงเรียนเดียวกัน โตมาก็ไม่ค่อยได้พูดคุย ถ้าไม่เพราะมีทอรุ้งเป็นเพื่อน ชนกันต์คงไม่รู้จักแพรไหมเลยด้วยซ้ำ
"ต้องลองไปคุยดูก่อน ดีกว่าไม่ทำอะไรเลย"
"ถึงเขาช่วย ฉันก็ติดหนี้เขาอยู่ดี" สู้เธอไปหาเงินมาใช้หนี้ทีเดียวเลยจะไม่ดีกว่าเหรอ
"ไหม!"
แพรไหมยอมนั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ทอรุ้งมา ที่จริงเธอก็ไม่อยากจะไปต่างประเทศหรอก ถ้าไปแล้วไม่รู้
