รอยจารึกแห่งรัก

ท้องฟ้าเหนืออ่าวไทยกลายเป็นสีม่วงครามแซมชมพูในยามโพล้เพล้ เครื่องบินเจ็ทส่วนตัวร่อนลงจอดอย่างนุ่มนวลที่เกาะสิงหรัตน์ หลังจากผ่านพ้นพายุอารมณ์และการปะทะที่ลอนดอนมาได้อย่างหวุดหวิด เคนชินเดินประคองมิกะลงจากเครื่องอย่างถะนุถนอมราวกับเธอเป็นตุ๊กตาแก้วที่เปราะบางที่สุดในโลก แม้ว่าตอนนี้มิกะจะดูสดใสขึ้นมากหลังจากได้พักผ่อนบนเครื่อง แต่บอดี้การ์ดหนุ่มก็ยังไม่ยอมให้เธอคลาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียว "เคนชินคะ... ฉันเดินเองได้ค่ะ แขกเหรื่อบอดี้การ์ดยืนมองกันเต็มไปหมดแล้วนะ" มิกะกระซิบบอกพลางหน้าแดงระเรื่อ "ใครจะมองก็มองไปครับมิกะ ตอนนี้ความปลอดภัยและความสบายของคุณกับเจ้าตัวเล็กคือหน้าที่เดียวที่ผมเหลืออยู่" เคนชินตอบเสียงเรียบแต่หนักแน่น แววตาพยัคฆ์ร้ายที่เคยดุดัน บัดนี้เหลือเพียงประกายแห่งความเทิดทูน เมื่อกลับเข้าสู่คฤหาสน์ กลิ่นหอมของดอกมะลิที่มิกะชอบปลูกไว้รอบบ้านลอยมาปะทะจมูก ชวนให้รู้สึกถึงคำ