ตอนที่ 10 เสน่ห์ที่เปลี่ยนไป

ต่อมา เสียงแก้วแตกกระจายดัง สนั่นหวั่นไหวไปทั่วโถงรับรองชั้นล่างของ Prince Club ทำลายบรรยากาศอันหรูหราและเงียบสงบลงในพริบตา แขกเหรื่อไฮโซที่กำลังนั่งจิบเครื่องดื่มต่างพากันสะดุ้งโหยงและถอยกรูดด้วยความตกใจ สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ต้นกำเนิดเสียง บริเวณบาร์เครื่องดื่มใจกลางโถง “มึงรู้ไหมว่ากูลูกใคร กล้าดียังไงมาเสิร์ฟเหล้ารสชาติหมาไม่แดกแบบนี้ให้กู!” ชายร่างท้วมในชุดสูทไหมราคาแพง ใบหน้าแดงก่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ กำลังยืนชี้หน้าด่าทอบาร์เทนเดอร์หนุ่มที่ยืนตัวสั่นงันงก เศษแก้วคริสตัลที่แตกกระจายเกลื่อนพื้นเป็นหลักฐานชั้นดีของโทสะที่ขาดสติ “ขะ... ขอประทานโทษครับเสี่ยเป้ แต่ขวดนี้เป็น Blue Label ที่เสี่ยสั่งประจำ” บาร์เทนเดอร์พยายามอธิบายเสียงสั่น “อย่ามาเถียงกู กูบอกว่าไม่อร่อยก็คือไม่อร่อย มึงเอาน้ำล้างตีนมาให้กูแดกหรือไงวะ” เสี่ยเป้ลูกชายนักการเมืองท้องถิ่นผู้มีอิทธิพล ง้างมือขึ้นทำท่าจะตบพนักงาน การ์ดของร้านสองคนรีบเดินเข้ามาจะระงับเหตุ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อบอดี้การ์ดส่วนตัวของเสี่ยเป้ชักปืนพกออกมาโชว์ที่เอวขู่ สถานการณ์ตึงเครียดถึงขีดสุด ลูกค้าหลายคนเริ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายคลิป ความวุ่นวายนี้กำลังจะกลายเป็นข่าวดังที่ทำลายชื่อเสียงของ Prince Club ที่ชั้นลอยเหนือบันไดวนหรูหรา สิบทิศยืนกอดอกมองเหตุการณ์เบื้องล่างด้วยสายตาเย็นยะเยือก คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความหงุดหงิด “เจษลงไปจัดการสิ ซ้อมมันให้เละ แล้วโยนออกไปหลังร้าน” เขาออกคำสั่งเสียงเหี้ยม “ครับนาย” เจษรับคำ เตรียมจะพาลูกน้องลงไปจัดการขั้นเด็ดขาด ทว่า... ก่อนที่เจษจะทันได้ก้าวเท้า ร่างระหงของน้ำอุ่นก็เดินผ่านหน้าพวกเขาไป เธอเพิ่งเดินออกมาจากห้องรับรองวีไอพี และกำลังจะกลับ สิบทิศมองตามร่างบางนั้น คิดว่าเธอคงจะรีบวิ่งหนีด้วยความกลัวเหมือนผู้หญิงทั่วไป หรือเหมือนเพียงรักคนเดิมที่เกลียดเสียงดังและความรุนแรง แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับทำให้เขาต้องเบิกตากว้าง น้ำอุ่นหยุดเดิน เธอมองดูความวุ่นวายตรงหน้าเพียงเสี้ยววินาที ถอดแว่นกันแดดออกเก็บใส่กระเป๋า แล้วสูดลมหายใจเข้าลึก ปรับเปลี่ยนสีหน้าจากความเบื่อหน่าย เป็นรอยยิ้มหวานหยดย้อยที่ดูแพงระยับ เธอไม่ได้หนี แต่เธอกำลังเดินตรงดิ่งเข้าไปกลางสมรภูมิความวุ่นวาย! “เดี๋ยว...” สิบทิศยกมือห้ามเจษ “รอดูก่อน” ท่ามกลางความตึงเครียด น้ำอุ่นก้าวเดินเข้าไปด้วยจังหวะที่มั่นคง รองเท้าส้นสูงกระทบพื้นเป็นจังหวะที่ดึงดูดสายตา เธอเดินผ่านวงล้อมของการ์ด ผ่านเศษแก้วที่เกลื่อนพื้น เข้าไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเสี่ยเป้ที่กำลังคลุ้มคลั่ง “สวัสดีค่ะ เสี่ยเป้ใช่ไหมคะ?” น้ำเสียงหวานใส ทุ้มลึก และนุ่มนวลดังขึ้น ราวกับเสียงดนตรีที่แทรกผ่านความโกลาหล เสี่ยเป้ชะงักมือที่กำลังง้างค้าง หันขวับมามองเจ้าของเสียง และทันทีที่เห็นใบหน้าสวยเฉี่ยวกับรูปร่างเย้ายวนในชุดเดรสสีดำ ความโกรธบนใบหน้าก็เริ่มคลายลง เปลี่ยนเป็นความตะลึงงัน “อะ... เอ่อ ครับ ผมเสี่ยเป้ คุณคือ?” ชายขี้เมาถามเสียงอ้อแอ้ สายตาโลมเลียไปทั่วเรือนร่างของเธอ น้ำอุ่นส่งยิ้มพิมพ์ใจ เป็นรอยยิ้มที่เธอฝึกฝนมานับหมื่นครั้ง “ดิฉันชื่อเพียงรักค่ะ เป็นที่ปรึกษาพิเศษของคุณสิบทิศ” เธอแนะนำตัวอย่างฉะฉาน ไม่มีความเกรงกลัวในแววตา “ดิฉันเคยได้ยินกิตติศัพท์ความใจกว้างของเสี่ยเป้มานาน วันนี้ได้เจอตัวจริง ดูภูมิฐานกว่าที่คิดไว้เยอะเลยนะคะ” คำชมที่อาบยาพิษทำให้เสี่ยเป้ตัวลอย อีโก้ของผู้ชายขี้อวดถูกกระตุ้นให้พองโต “อ้อ... เหรอครับ แหม คุณสิบทิศนี่ตาถึงนะ มีที่ปรึกษาสวยขนาดนี้” เสี่ยเป้ลดมือลง ท่าทีคุกคามหายไปครึ่งหนึ่ง “ขอบพระคุณค่ะ” น้ำอุ่นยิ้มรับ ก่อนจะเหลือบตามองแก้วเหล้าที่แตกกระจาย แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แสดงความเห็นอกเห็นใจอย่างสุดซึ้ง “ดิฉันต้องขอประทานโทษแทนพนักงานใหม่ของเราด้วยนะคะ ที่บริการไม่ถูกใจ คนระดับเสี่ยเป้ สมควรได้รับสิ่งที่ดีที่สุดเท่านั้น การที่เสี่ยต้องมาอารมณ์เสียเพราะเรื่องเล็กน้อยแบบนี้ มันไม่คุ้มกับภาพลักษณ์ของ ‘ว่าที่ ส.ส.’ ในอนาคตเลยนะคะ” เธอเน้นคำว่า ‘ว่าที่ ส.ส.’ เบา ๆ แต่หนักแน่น เป็นการเตือนสติทางอ้อมว่า ‘มีคนถ่ายคลิปอยู่นะ ถ้ามึงยังกร่าง อนาคตทางการเมืองพ่อมึงดับแน่’ เสี่ยเป้หน้าถอดสีเล็กน้อยเมื่อนึกขึ้นได้ เขากวาดตามองรอบ ๆ เห็นกล้องมือถือนับสิบเครื่อง “เอ่อ... คือผมก็ไม่ได้อยากมีเรื่องหรอกครับคุณเพียงรัก แต่ไอ้เด็กนี่มัน...” “ดิฉันเข้าใจค่ะ” น้ำอุ่นตัดบทอย่างนุ่มนวล ขยับเข้าไปใกล้เขาอีกนิด วางมือบางลงบนท่อนแขนของเสี่ยเป้เบา ๆ เป็นการสัมผัสที่ดูเหมือนให้เกียรติ แต่แฝงด้วยการควบคุม “เพื่อให้เป็นการไถ่โทษ ดิฉันขออนุญาตเลี้ยงเครื่องดื่มแก้วพิเศษ ที่ห้อง VVIP ด้านในสุดได้ไหมคะ? ตรงนั้นมีความเป็นส่วนตัว และดิฉันจะให้บาร์เทนเดอร์มือหนึ่งมาชงให้เสี่ยชิมเองเลย ดีกว่ามายืนตากหน้าให้พวกปาปารัสซี่ถ่ายรูปเล่นตรงนี้ เป็นไหน ๆ” ข้อเสนอที่ชาญฉลาดได้ทั้งหน้า ได้ทั้งเหล้าฟรี และได้หนีจากสถานการณ์น่าอาย เสี่ยเป้รีบพยักหน้าหงึกหงักทันที “ดีครับ! ดี ๆ ผมชอบความเป็นส่วนตัว คุณเพียงรักนี่รู้ใจจริง ๆ” “เชิญทางนี้ค่ะ” น้ำอุ่นผายมือ หันไปส่งสายตาให้การ์ดเข้ามาช่วยกันเสี่ยเป้ออกไป และส่งสัญญาณมือให้บาร์เทนเดอร์รีบเก็บกวาดพื้นที่ เสี่ยเป้เดินตามการ์ดไปอย่างว่าง่าย ราวกับลูกแกะเชื่อง ๆ ไม่หลงเหลือคราบอันธพาลเมื่อครู่เลยแม้แต่น้อย ทันทีที่ตัวปัญหาลับสายตาไป เสียงถอนหายใจด้วยความโล่งอกก็ดังขึ้นทั่วโถง พนักงานทุกคนมองมาที่น้ำอุ่นด้วยสายตาเทิดทูนบูชา ลูกค้าเริ่มปรบมือเบา ๆ ให้กับการแก้ปัญหาที่ชาญฉลาดและมีระดับ น้ำอุ่นถอนหายใจออกมาเบา ๆ ไหล่ที่เกร็งเขม็งผ่อนคลายลง เธอหันไปบอกผู้จัดการร้าน “เช็กบิลค่าเสียหายทั้งหมดส่งไปที่โต๊ะเสี่ยเป้ แต่อย่าเพิ่งเรียกเก็บตอนนี้ รอให้เขาเมากว่านี้ค่อยเอาไปให้เซ็น แล้วก็ ห้ามให้ใครปล่อยคลิปออกไปเด็ดขาด บอกว่าเป็นนโยบายความเป็นส่วนตัวของร้าน” “คะ... ครับคุณเพียงรัก! สุดยอดเลยครับ!” ผู้จัดการร้านรีบรับคำ น้ำอุ่นพยักหน้า เตรียมจะเดินออกจากร้านให้พ้น ๆ ไปจากที่นี่สักที แต่แล้ว... เสียงปรบมือเป็นจังหวะช้า ๆ ดังมาจากด้านหลัง ทำให้เธอต้องชะงักฝีเท้า แปะ... แปะ... แปะ... สิบทิศเดินลงมาจากบันไดด้วยท่วงท่าดุจราชาที่เสด็จลงมาเยี่ยมเยียนราษฎร รอยยิ้มมุมปากของเขากว้างกว่าปกติ และแววตาที่มองมาที่เธอนั้น มันเต็มไปด้วยประกายความพึงพอใจอย่างรุนแรง “Bravo” เขาเอ่ยชมเสียงทุ้ม “จัดการได้เฉียบขาดมาก สมกับเป็นมืออาชีพ” น้ำอุ่นหันกลับมาสบตาเขา ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยดังเดิม “ฉันก็แค่ไม่อยากให้ข่าวหน้าหนึ่งวันพรุ่งนี้เป็นเรื่อง ‘ยิงกันตายในผับดัง’ มันจะกระทบกับภาพลักษณ์โปรเจกต์ที่ฉันต้องดูแลค่ะ” “ไม่ใช่เพราะห่วงฉันเหรอ?” สิบทิศเลิกคิ้วกวนประสาท เดินเข้ามาประชิดตัวเธอจนกลิ่นน้ำหอมบุรุษเพศปะทะจมูก “อย่าหลงตัวเอง” น้ำอุ่นตอบสวนทันควัน พยายามจะเดินเลี่ยงหนี แต่สิบทิศขยับตัวมาขวางไว้ เขาจ้องมองใบหน้าสวยเฉี่ยวของเธอด้วยความทึ่ง เมื่อกี้เขาเห็นวิธีการที่เธอใช้ ไม่ต้องใช้กำลัง ไม่ต้องใช้เสียงดัง แค่ใช้วาทศิลป์ จิตวิทยา และจริตมารยาหญิงเล็กน้อย ก็สามารถสยบเสือร้ายให้กลายเป็นแมวเชื่องได้ นี่มัน... เหนือกว่าที่เขาคาดไว้มาก เพียงรักคนเก่าที่เขาเคยรู้จัก คือผู้หญิงขี้กลัวที่มักจะหลบอยู่หลังเขาเสมอเมื่อเกิดปัญหา แต่เพียงรักคนนี้ กล้ายืนอยู่ข้างหน้า และปกป้องผลประโยชน์ของเขาทางอ้อมได้อย่างสง่างาม ความรู้สึก ‘หลงใหล’ พลุ่งพล่านขึ้นมาจนเขาแทบเก็บอาการไม่อยู่ มันไม่ใช่แค่ความใคร่ทางกายอีกต่อไป แต่มันคือความหลงใหลในความเก่งกาจและความเด็ดเดี่ยวของเธอ “เธอเก่งขึ้นมากจริง ๆ” สิบทิศเอ่ยเสียงนุ่มลง ดวงตาคมกริบไล่มองกรอบหน้าสวย “เมื่อกี้ตอนเธอพูดกับไอ้เสี่ยนั่น มีเสน่ห์เป็นบ้า” “ขอบคุณ” น้ำอุ่นตอบตามมารยาท “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัว” “เดี๋ยวก่อน” สิบทิศคว้าข้อมือเธอไว้เบา ๆ ไม่ได้บีบแน่นเหมือนครั้งก่อน แต่เป็นการรั้งที่นุ่มนวลจนน่าแปลกใจ “ให้ฉันไปส่ง” น้ำอุ่นเงยหน้ามองเขาอย่างไม่อยากเชื่อหู “ไม่ต้องค่ะ ฉันเอารถมา” “งั้นกินข้าวเย็นด้วยกัน” “ฉันไม่ว่าง ต้องกลับไปหาลูก” เธอเอาลูกมาอ้าง หวังจะให้เขาถอย แต่สิบทิศกลับยิ้มกว้างขึ้น “งั้นดีเลย... ฉันจะไปกินข้าวกับลูกด้วย” “สิบทิศ!” น้ำอุ่นเริ่มหมดความอดทน “เลิกยุ่งกับลูกฉันสักทีได้ไหม!” สิบทิศหัวเราะเบา ๆ เขาชอบเวลาเธอโมโห ใบหน้าแดงระเรื่อและดวงตาที่วาวโรจน์มันดูมีชีวิตชีวากว่าตุ๊กตาไร้จิตวิญญาณเมื่อ 6 ปีก่อนมาก “ฉันไม่ได้จะไปยุ่ง” เขาโน้มหน้าลงมากระซิบข้างหูเธอ กลิ่นลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดจนขนอ่อนลุกชัน “ฉันแค่จะไปทำความรู้จัก ในฐานะ พ่อ” น้ำอุ่นเบิกตากว้าง หันขวับมาจ้องหน้าเขา “คุณหมายความว่าไง?” สิบทิศยักไหล่ ปล่อยข้อมือเธอเป็นอิสระ แต่สายตายังคงตรึงร่างเธอไว้ “ก็ในเมื่อเธอหย่ากับผัวเก่า(ซึ่งก็คือเขา)ไปแล้ว และตอนนี้เธอก็โสด การที่เจ้านายหนุ่มหล่อ รวย และแสนดีอย่างฉัน จะตามจีบลูกน้องสาวสวย มันผิดตรงไหน?” “คุณมันบ้า!” น้ำอุ่นด่ากราด หน้าแดงจัดด้วยความโกรธ และเขินอายเล็กน้อยที่เธอกดมันไว้ “บ้าก็บ้ารักนะจ๊ะ” เขาหยอดคำหวานเลี่ยน ๆ ที่ทำให้น้ำอุ่นอยากจะขย้อนอาหารออกมา “ไร้สาระ!” เธอสะบัดหน้าหนี เดินกระแทกส้นเท้าออกจากร้านไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่หันกลับมามองอีกเลย สิบทิศยืนมองแผ่นหลังบางที่ค่อย ๆ ลับสายตาไป รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ จางลง เปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นที่จริงจังขึ้น “เจษ” “ครับนาย” เจษที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ห่าง ๆ เดินเข้ามาหา “เตรียมรถ แล้วก็สั่งให้คนไปสืบมาว่าลูกชายของฉันชอบกินอะไร ชอบของเล่นแบบไหน” “นายจะเอาจริงเหรอครับ?” สิบทิศหันมาสบตาเจษ นัยน์ตาสีเทาทอประกายวาววับดุจเพชรในความมืด “ยิ่งกว่าจริงอีกเจษ ผู้หญิงคนนี้ ฉันปล่อยให้หลุดมือไปไม่ได้แล้ว” เขาล้วงมือเข้ากระเป๋ากางเกง มองไปที่ประตูทางออก “เมื่อก่อนเธออาจจะเป็นแค่ก้อนกรวดที่ฉันเตะทิ้ง แต่ตอนนี้เธอคือเพชร และเพชรเม็ดนั้นต้องมาประดับอยู่บนแหวนของฉันคนเดียวเท่านั้น” ความท้าทายใหม่เริ่มต้นขึ้นแล้ว สำหรับสิบทิศ การเอาชนะใจเพียงรักในเวอร์ชันนี้ ยากกว่าการขยายอาณาจักรธุรกิจร้อยเท่า แต่ยิ่งยาก... มันก็ยิ่งหอมหวานเมื่อได้ครอบครอง “เตรียมตัวไว้นะ เมียรัก พ่อเสือสิ้นลาย จะกลายร่างเป็นพ่อแมวเชื่อง ๆ ให้เธอดู”