ในที่สุดเมื่อน้ำเต้าหู้ในหม้อเดือดได้ที่กลิ่นหอมหวลตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ หยวนซูมี่และหวังลี่อินชโงกหน้ามองน้ำสีขาวนวลในหม้อด้วยความรู้สึกตื่นเต้น แม้แต่หวังเป่าและเจิ้งฝูที่กำลังจัดหน้าร้านอยู่ยังต้องทิ้งสิ่งที่ทำอยู่เพื่อเดินมาดูน้ำเต้าหู้ที่กำลังส่งกลิ่นหอม
“หอมมากจริง ๆ”นัยน์ตาเป็นประกายหันมาสบตากับสหายที่เดินไปหยิบของอีกด้าน เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าอินอินจะมีสูตรน้ำเต้าหู้ที่ดีเช่นนี้
“มาลองชิมกันดีกว่า”เสียงใสกล่าวด้วยน้ำเสียงเบาสบายไร้ซึ่งความกังวล
“แก้วสวยดีนะ อินอิน”เธอไม่เคยเห็นร้านไหนที่มีการใช้แก้วแบบนี้มาก่อน
แก้วกระดาษสีแดงสดใส ข้างแก้วมีลายดอกไม้ง่าย ๆ สีขาวดูแล้วสวยงามและน่ารักในเวลาเดียวกัน มันสวยงามแปลกตาเสียจนหยวนซูมี่กล่าวชมด้วยแววตาเป็นประกาย
“อะ-อื้ม!”หวังลี่อินยิ้มรับสหายด้วยแววตาตื่นตระหนก ทว่าเพียงครู่หนึ่งก็ปรับสีหน้าให้เป็นปกติได้อย่างแนบเนียน
แก้วกระดาษสีแดงลาย
