หลังจากเตรียมของสำหรับวันพรุ่งนี้เรียบร้อยแล้ว หวังลี่อินกลับบ้านด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า ในใจรู้สึกอิ่มเอมอย่างบอกไม่ถูก เมื่อกิจการของเธอเริ่มมีทิศทางที่ชัดเจนมากขึ้นแล้ว เหลือเพียงแค่ลงมือทำอย่างตั้งใจ ส่วนที่เหลือก็คงต้องแล้วแต่สวรรค์จะส่งเสริมเธออย่างไรก็เท่านั้น
เธอมีทั้งความรู้ที่ติดตัวมา มีระบบที่เต็มไปด้วยของหลากหลายเพียงใช้เงินเพียงเล็กน้อยแลกมา และที่ขาดไม่ได้คือ มีครอบครัวที่พร้อมช่วยเหลือเธออย่างพ่อแม่หวัง และน้องชายหยวน
“ผมไปก่อนนะ” หยวนห่าวอี้กล่าวออกมาทันทีที่จักรยานหยุดลง
วันนี้เขากลับบ้านช้ากว่าทุกวันเกือบชั่วโมง แม้จะมีซูมี่อยู่แต่ก็ยังอดเป็นห่วงอาการของผู้เป็นแม่ไม่ได้
“ขอบใจที่ไปเป็นเพื่อนนะ ทำให้นายกลับบ้านช้าเลย โอ๊ะ! พรุ่งนี้ถ้านายไม่ยุ่งมากก็ไปชิมน้ำเต้าหู้ฝีมือฉันนะ ฝากชวนซูมี่ด้วย”หวังลี่อินกล่าวพร้อมรอยยิ้มกว้าง
นี่เป็นก้าวแรกของเธอเชียวนะ สหายที่ดีอย่างสองพี่
