บทมากรนั่งนิ่งมาตลอดทางที่ออกมาจากบ้านของมารดา กริยาของหล่อนทำให้ติญญานนท์อดแปลกใจไม่ได้ ชายหนุ่มหักพวงมาลัยจอดรถที่ข้างทาง ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับหญิงสาวที่นั่งทำหน้าเศร้าซึมอยู่ข้าง ๆ
“มีเรื่องกังวลใจใช่ไหม บอกฉันได้หรือเปล่า”
บทมากรมองเขาอย่างซาบซึ้งในความห่วงใยของเขา แต่หล่อนจะบอกไปได้ยังไงว่ามารดาของหล่อนให้หล่อนจับเขานะ
“ไม่ค่ะ ไม่มีอะไร ฉันแค่... เป็นห่วงแม่...”
ติญญานนท์พ่นลมหายใจออกมาแรง ๆ เขารู้ดีกว่าบทมากรโกหก แม่ของหล่อนต้องให้หล่อนทำอะไรที่ฝืนใจแน่นอน
“เธอโกหกฉันอีกแล้วนะ คนรักกันเขาปิดบังกันอย่างนี้เหรอ”
ติญญานนท์ตัดพ้อออกมาอย่างน้อยใจ พลางหันหน้าหนีไปอีกทางอย่างแง่งอน กริยาของเขาทำให้บทมากรอดยิ้มออกมาไม่ได้ ผู้ชายตัวโต ๆ ทำท่าแสนงอนอย่างนี้น่ารักไม่เบาทีเดียว
“อย่างอนซิคะ บอกก็ได้ แต่คุณฟังแล้วอาจจะเกลียดฉันกับแม่ไปเลย”
บทมากรเอื้อมมือไปแตะแขนเขาเบา ๆ ก่อนจะพูดออกไป
